پیغام مدیر :
با سلام خدمت شما بازديدكننده گرامي ، به سایت دلنوشته‌های آزاد غیاثکلا دابو خوش آمدید . لطفا براي هرچه بهتر شدن مطالب اين وب سایت ، ما را از نظرات و پيشنهادات خود آگاه سازيد و ما را در بهتر شدن كيفيت مطالب ياري کنید.
 
 
محکمه الهی
نوشته شده در جمعه ۱۳ شهریور۱۳۹۴
ساعت : 1:52
نویسنده : مدیر وبلاگ
 

یه شب که من حسابی خسته بودم                                      همین جــوری چشامو بستـه بـودم

سیاهی چشــام یه لحظه سُـر خـورد                                       یــه دفعـه مثل مرده ها خوابم برد

تــو خواب دیدم محشر کــبری شده                                            محکـمــة الهــــی بــر پــــا شـــده

خـــدا نشستـه مــردم از مــرد و زن                                          ردیف ردیف مقــابلش واستــــادن

چرتکه گذاشتــه و حساب می کنـه                                       به بنده هاش عتاب خطاب می کنـه

میگه  چـرا این همــه لج می کنیـد                                         راهتــونو بـی خـودی کج مـی کنیـد

آیــــه فرستـادم کــه آدم بشیـــد                                            بــا دلخوشـی کنــار هـم جـم بشید

دلای غــم گرفتــه رو شــ­­ــاد کنیــد                                             بـا فکــرتـون دنیــــا رو آبــاد کنیـد

مــن بهتون چقد مـــاشالاّ  گفتــم                                                   نیـــــــافریـده بــاریکــلاّ  گفتـــم

من که هـواتونو همیشـه داشتـــم                                        حتی یه لحظــه گشنه تون نذاشتـم

امــــا شمـا بازی نکــرده باختیـــد                                         نشـستیـد و خــــدای جعلی ساختیـد

هـر کـدوم از شما خودش خدا شـــد                                        از مــــا و آیــه های مـا جـدا شــــد

حقیقتـاً شماهـــا خیـلی پستـیـن                                            خــر نبـاشیـن گـــاوو نمـی پرستین

از تـوی جـم یکــی بـُلن شد ایستاد                                          بُـلن بـُلن هــی صلـــــوات فرستـاد

از اون قیافه هــای پـشـم و پـيـلـي                                     از اون اعُجـوبـه هـاي چـرب و چـيـلي

گف چــرا هیشکی روسری سرش نیست                      پس چـرا هیشکی پیش همسرش نیست

چــرا زنـا ایـــن جـــوری بد لبــاسن                                            مــردای غیـــــرتــی کجــا پلاسـن؟

خــدا بهش گف بتمـرگ حرف نــزن                                         اینجا کـــه فرقی نـدارن مــــرد و زن

یــارو کِنِف شــد ولــی از رو نــرفت                                          حرف خـدا از گـوش اون تو نـرفـت

حاجیــه داش بـُلن بُـلن غر مـــی زد                                      داش روی اعصـابـــــا تلنگر مــــی زد

خدا بهش گف دیگه بس کن حاجـی                                 یه خورده هم حبس نفس کــن حـاجـی

ایـن همــــه آدم رو معــطّل نکـن                                            بگیـر بشین این قــــده کل کل نکــن

یـــه عا لمه نامــه داریـم نخــونده                                            تـــــازه ، هنوز کُرات دیگــــه مـونده

نامــه ی تـو پر از کـــارای زشتـــــه                                      کی به تو گفتـه جات توی بهشتــــه ؟

بهشت جـــــای آدمــای بـاحالـــــه                                           ولت کنـــــم بری بهشت ؟ محالـــــه

یادتــــه کـه چقدر ریا می کـــــردی                                       بنده هــای مـــــارو سیـا مـــی کردی

تا یـــه نفر دور و بــرت مـی دیــــدی                                      چقد ولا الضّــــا لّینـو  مـی کشیـــدی

این همه که روضه و نوحــه خونـدی                                 یه لقمه نون دست کسی رسـونـــدی؟

خیال می کردی ما حواسمــون نیس                               نظم نظام هستی کشکـی کشکی س؟

هر کـــــاری کـردی بچــه هـا نوشتن                                   می خوای برو خـودت ببین تـــو زونکن

قیـامتـه اینجـــا عجـب جـــــاییــه                                               جــون شمــــا خیلـی تمـاشـــاییــه

از یــــه طرف یه مشت فقیه آوردن                                       کشون کشون همـه رو پیش آوردن

گفتـم اینـــــارو کـــــه قطار کردن                                              بیچـــــاره ها مگـــه چیکار کــردن؟

مأموره گف میگم بهت مــن الان                                       مفسد فی‌الارض کــه میگن همین هان

گفت اولاً که دین‌فروشی کـردن                                           بـــی پـدرا خــــــدا رو جوشی کــردن

بنـــــام دین حسابی خــوردن اینها                                           کـــفر خـــــــدا رو در آوردن اینهــــا

بدجــوری عارف و عامی رو چزونـدن                                          عین القضاتو تـو آتیش سوزوندن

روی زمین خـــدایی پیشــه کــردن                                            خون علماء رو تو شیشــه کــردن

همیشـــه در حــال نظاره بــــودن                                           شما بگـــــو اینا چی کــــاره بـودن؟

یهو خیام اومد یه بطری تــوی دستش                               رفت و یه گوشــه‌یی گرفت نشستش

حــــاجی بُـلن شد با صـدای محکم                                            گفت : ایـن آقـــا بـاید بــره جهنـــم

خدا بهش گف تـــو دخـا لت نکــن                                              بــــه اهـل معرفت جسارت نکـــن

بگــــو چرا بـــه خون این هلاکـــی                                         این کـــه نه مدعی داره نـــه شاکـی

نــه گـرد و خاک کــرده و نـه هیاهـو                                          نــــه عربده کشیده و نـــه چاقــــو

نـــه مال این نــــه مال اونـو برده                                              فقط رفته عـــرق خــــریده خورده

آدم خوبیـه هـــــــواشو داشتــــم                                          اینجا خــــودم براش شراب گذاشتـم

اون منــو بهتـر از شمـا شنـاختـه                                            دلیلشـم شعرهاییه کــــه ساختـــه

درسـتـــه  گفتـه‌ام عبـادت کنیــد                                           نگفتــــــه ام به خلـق خدمت کنیـد؟

بعدش بـرای حاجـــــی آتش افــروخت                                 دروغ چرا یـــه کم براش دلــم سوخت

طفلی تــو باورش چــــه قصرا ساخته                                    اما بـــه اینجا کـــــه رسیده باختــــه

یکی اومد یــــه هاله‌یی بــاهاش بود                                          فکر میکردم شکل فرشته ها بود

اومد رسید و دست گذاش رو دوشــم                                     دهـــانشـــــو آوُرد کنــــار گـوشـــم

گف:تو کــه کلّه ات پرِ قورمـه سبزیست                         وقتی نمــی فهمی ، بپرســی بــد نیست

اونکـــه نشستـه یک مقــام والاست                                     متــرجمـــه ، رفیق حق تعالـــی ست

خـودِ خــــدا نیست ، نمـاینده شـــــه                                       مــــورد اعتماده شـــه بنــده شـــــه

خــــدای لم یلد کــــه دیدنــی نیس                                     صــــداش  با این گوشـا شنیدنی نیس

شمــــا زمینیـــا همــش همینیـــد                                         اونــــورِ میـــزی رو خـــــدا مـی بینیـد

همینجوری می خواست بلند شه نم نم                              گفت : کـــه پاشو ، بـاید بــری جهنــــم

وقتـی دیـدم منم گــــرفتار شــــدم                                        داد کشیــدم یــــه دفعـه بیدار شدم




گشتم نبود ، نگرد که نیست
نوشته شده در سه شنبه ۱۰ شهریور۱۳۹۴
ساعت : 20:4
نویسنده : محمدرضا غیاثی

همکارم همینکه دانست مازندرانی هستم ، از من خواست اکنون که فصل برداشت و فروش برنج جدید است کمکش کنم تا بهترین برنج را تهیه و خریداری کند .

به او گفتم : بهترین برنج از نظر تو چگونه برنجی است .

گفت : 30 سال پیش آشنایی داشتیم که برای ما برنج می‌فرستاد ، عجب برنج خوش طعم و بو ، و پُر و پیمونی بود. بعد از اون نه تنها دیگه نتونستم برنجی مثل اون برنج را پیدا کنم ، بلکه هرسال که میگذرد برنجی که خریداری میکنم نسبت به سال قبل بدتر و نامطلوبتر است.

به او گفتم : اگر منظورت از بهترین برنج ، برنج 30 سال پیش است امکان ندارد که آنرا حتی در خواب ببینی. شما باید از بین برنجهای موجود ، بهترین را تهیه کنی .که فعلا برنج طارم است .

گفت : طارم یکدست میخام که قاطی نداشت باشه .

گفتم : شرمنده‌ام که نمیتونم کمکت کنم .

گفت : چرا ؟

گفتم : آخه  "گشتم نبود نگرد که نیست"

گفت : یعنی حتی کشاورز و زارع هم طارم یکدست نداره .

گفتم : بعید میدونم .

گفت : یعنی آنها هم خراب شدند. 

گفتم : خودشون نه ، ولی محصولشون بله.

گفت : چطور شد که اینطوری شدند .

گفتم : النّاسُ عَلَی دینِ ملوکِهم

با لحن شیرفرهاد برره‌ای گفت : اینی که گفتی یعنی چه ؟

گفتم : همان شعر معروف (اگر ز باغ رعیت ملک خورد سیبی // بر آورند غلامان او درخت از بیخ).

و ادامه دادم :

قبل از انقلاب ، بخش زیادی از جامعه برنج خور نبودند و شاید در سال 25 وعده برنج پخت نمیکردند . بعد از انقلاب توزیع کوپن برنج باعث شد که حتی اونهایی که فقط شب عید پلو میخوردند ، به جرگه برنج‌خورها در آیند . و همین امر موجب شد تا تقاضای جامعه نسبت به این محصول آنقدر بالا رود که حتی برنج وارداتی نیز پاسخگوی آن نباشد ، و دولت ناگزیر شود تا طرحهای برنج پرمحصول و کم کیفیت را اجرا نماید و برنجهای آمل 1 و آمل 2 و هراز و .... را اجرایی نماید. از آنجا که این برنجها ظاهری زیبا و شکیل داشت و باطنش نامطلوب بود لذا :

1- ابتدا بعضی تجّار عمده‌ی سودجوی تهرانی چشم ظاهربین جامعه را با قاطی کردن برنج پرمحصول و برنج محلی پُر کردند و برنجهای مونتاژی را به قیمت برنج محلی به خورد جامعه دادند .

2- وقتی تجار عمده‌ی (غیر شمالی) سایر مناطق ایران متوجه این امر شدند ، بعضی ازآنها هم به عمل شریف قاطی کردن برنج ، مبادرت ورزیدند. 

3- اختلاط برنجهای مرغوب و نامرغوب ، کم کم فراگیرتر شد و بعضی از تجار خرده پا و بنکدارهای غیر مازندرانی نیز دچار این سودجویی شدند .

4 - بعضی تجار عمده شمالی(مازندرانی و گیلانی) ، وقتی از موضوع مطلع شدند ، خود را برای ارتکاب به این عمل ذیحق‌تر دانستند و صادر نمودن برنج مخلوط به خارج استان را در دستورکار خود قرار دادند. 

5- کم کم سایر برنج فروشان شمالی (اعم از تجارعمده و تجّارخرده پا) تقریباً همگی به جامعه مخلوط کنندگان برنج پیوستند.

6- وقتی بعضی شالیکوبیهای شمال متوجه عمل برنج فروشان شدند ، زحمت آنها را کم کردند و به مخلوط کردن برنج در همان کارخانه شالیکوبی پرداختند .

7- این عمل گسترش یافت و تقریباً تمامی شالیکوبی‌ها و بوجاری‌های شمال به خیل مخلوط کنندگان برنج پیوستند.

8- ناگهان مخلوط کردن برنج جای خود را به مخلوط کردن شالی ، در همان مبدأ یعنی کارخانه های شالیکوبی داد.

9- بعضی کشاورزان وقتی متوجه شدند که کارخانه‌های شالیکوبی ، شالی‌های مرغوب و نامرغوب را مخلوط میکنند و سپس تبدیل به برنج می‌نمایند ، با خود گفتند چراغی که به خانه رواست ، به مسجد حرام است ، و امتیاز عملیات اختلاط شالی را به خویش اختصاص دادند .

10- و در نهایت اکنون دیگر مخلوط کردن شالی توسط زارع و کشاورز نیز دیگر قدیمی شده و کشاورزان برای  راحتی کار ، از همان ابتدا بذرهای مرغوب و نامرغوب را مخلوط کرده و به خزانه می‌سپارند.

و اینطور است که دیگر برنج یکدست وجود ندارد. 




هجرت مهندس صادق غیاثی به آمریکا
نوشته شده در جمعه ۶ شهریور۱۳۹۴
ساعت : 22:13
نویسنده : محمدرضا غیاثی

سرگذشت سال 93 غیاثکلا سرشار از حکایتهای قابل طرحی بود که متاسفانه وبلاگ غیاثکلا از شرح تمامی آن محروم ماند . و اکنون امکان جبران آن طی یک عملیات نگارشی شتابزده حاصل چندان مطلوبی نخواهد داشت . بدیهی‌است اگر این امر را بتوان مشمول زمان نمود و آنها را بتدریج و حسب اقتضاء به حیطه نگارش کشید ، نتیجه‌ی بهتری عاید خواهد شد . 

ولیکن ارائه تصویرهایی از وقایع سال94 غیاثکلا که بزودی نیمه اول آن به انتها خواهد رسید ، میتواند راهگشای تزاید فعالیت این وبلاگ باشد و حق مطالب بجا نیاورده را ادا نماید.

در این راستا برای اینکه از مطالب روز ، عقب نیفتاده و تأخیری بیشتر در شرح آخرین واقعه پیش نیاید ، عجالتاً در این نوشتار به آن پرداخته و ماجرای اعزام مهندس صادق غیاثی به آمریکا تشریح میگردد.

هجرت برای کسب علم و موفقیتهای برتر

هنوز دقائقی از اولین ساعت پنجشنبه پنجم شهریور نگذشته بود که مهندس صادق بهمراه همسرش از درب اصلی سالن پروازهای خارجی فرودگاه امام خمینی وارد شد . مهندس صادق ضمن روبوسی و احوالپرسی با اینجانب ، مرا به نوعروسش (سرکار خانم رمضانپور) معرفی نمود . و متعاقب این معارفه همراهان من (شامل عمه و 2 تن از پسرعمه‌های صادق) جهت احوالپرسی بطرف صادق و همسرش رفتند و در مقابل من جهت احوالپرسی به سمت همراهان دیگر مهندس رفتم . 

لازم به ذکر است که مهندس صادق و 16 نفر همراهانش از تهران به فرودگاه امام‌خمینی و من و سه نفر همراهانم از اراک به فرودگاه آمده بودیم . واین جماعت 20 نفره در حقیقت بدرقه کنندگان حضوری مهندس محسوب میشدیم و بسیاری دیگر مراسم تودیع را از طریق تلفن همراه بجا می‌آوردند ، البته آقای مهندس بهنام غلامی دوست دیرینه مهندس صادق هم بعداً به جمع مشایعت کننده اضافه شد.

هنوز دوساعتی به ساعت پرواز (3/15 بامداد) باقی بود و با اینکه فرصت کافی برای گپ و گفت و ابراز احساسات با این مسافر عزیز و دوست‌داشتنی وجودداشت ، امّا التهاب ناشی از جدایی زودهنگام با این مسافر ، چنان جماعت را بیتاب نموده بود که هر کدام بی‌اختیار در کنار صادق پرسه زده و پروانه وار دور او میگردیدند و در مقابل صادق نیز از این فرصت استفاده نموده و مداوم با دوربین موبایل از خودش و این جماعت طواف‌کننده ، عکس سلفی میگرفت.

و البته دستگاههای موبایل دوربین دار دیگر نیز بیکار نبوده و به تصویربرداری از این صحنه‌های احساس برانگیز و جاودانه مشغول بودند .

بلیط پرواز مهندس صادق برای سفر 5 ساله به آمریکا ، دومرحله‌ای بود . وی ابتدا به رم و سپس از آنجا به بوستون پرواز داشت . تا پس از رسیدن به بوستون و استقرار نزد دوستان و همکلاسان سابقش که جلوتر از او جهت ادامه تحصیل مقطع دکترا در بوستون اسکان یافته بودند ، تحصیل خود را در مقطع دکتری رشته مکانیک (Bio) دانشگاهNorth Easter شهر بوستون آغاز نماید و با عنایت به اینکه دو نفر از اساتید صادق در این دانشگاه از هاروارد میباشند، لذا وی خود را آماده نموده‌است تا تحصیلات پسادکتری(PHD) را در هاروارد ادامه دهد. 

لازم به ذکر است که این مهندس نخبه پس از اخذ مدر ک فوق لیسانس با معدل عالی ، در آزمون دوره دکتری بیو مکانیک دانشگاه تهران قبول شده بود و حتی دو ترم از این مقطع تحصیلی را گذرانده بود که سرنوشتش با بورسیه‌شدن در دانشگاه‌بوستون گره خورد و زمینه‌های اعزام او به آمریکا طی مسافرتی که بهمراه پدرش جناب دکتر محسن غیاثی به ترکیه داشت فراهم شد ، و اکنون با اینکه فقط یکهفته از عقد و ازدواج او با سرکار خانم رمضانپور میگذشت ، رهسپار آن دیار برای گذراندن دوره 5 ساله بورسیه شده است به این امید که پس از یکسال تحمل فراق و دوری همسر ، بتواند مابقی سالها را در کنار او سپری نماید. 

یکساعت مانده به پرواز چمدانها تحویل شد و لحظه خداحافظی فرا رسید ، صادق برای وداع ابتدا به آغوش پدر پناه برد تا نجوای شعر "ای کاروان آهسته ران" سعدی را از کام پدر با گوش جان نیوش کند و همراه با سیلاب اشک پدر ، اشکریزان در آغوش پدر زن خویش آقای رمضانپور فرو رود و دقائقی در مأوای آن آرامش یابد. و سپس به سمت مادر روان شد و در جیحون دیدگان مادر غوطه ور شد و آنقدر این غریق به دارازا کشید که تاب از همه ربود و تمامی حضار را به گریه همباز کرد.

زمان میگذشت و هنوز جمع زیادی از بدرقه کنندگان در تب انتظار به آغوش کشیدن مهندس برای خداحافظی میسوختند. از آغوش مادر به سمت خواهر و آنگاه برادرخویش باقر را طلبید

پس از باقر با یک یک مردان این جمع (دایی محمد - پسرعمه یونس - پسر عمو نبی‌اله - پسرعمه مسعود - پسرعمه نیما - رفیق بهنام ) روبوسی کرد . به سمت من آمد با خنداندن او حال و هوایش عوض شد و سراغ دایی همسرش رفت و پس از خداحافظی از او ، از تک تک بانوان حاضر ( عمه‌اش راضیه - مادر زن همسرش- خاله همسرش - زندایی همسرش - دختردایی همسرش ) نیز تودیع نمود.

دیگر کسی جز همسرش برای خداحافظی باقی نمانده بود . دست همسر را گرفت و از جمع دور شد و همانطورکه به همسر تکیه نموده بود و شانه به شانه او میرفت ، به گیتهای ورود به سایت پرواز نزدیک شد ، آندو کنار گیتها در آغوش همدیگر محو شدند و تا زمانیکه از هم جدا نشده بودند کسی صادق و الهام را نمی‌دید .

صادق از گیتها گذشت و در این سو تمامی بدرقه کنندگان ، با تکان دادن دست راست ، پنج انگشت را به نشانه 5 سال فراق و دوری ، در هوا می چرخاندند.       




بازگشت به خویشتن خویش
نوشته شده در جمعه ۶ شهریور۱۳۹۴
ساعت : 15:30
نویسنده : محمدرضا غیاثی

غیاثکلا نیز همچون سایر جاها ، در رهگذار عادی زندگانی‌خویش دارای وقایع و پدیده‌های شاد و غمگین میباشد. در گذشته نه چندان دور ، نه تنها کوچکترین مسائل روستا در همان دقائق اول به آگاهی همگان میرسید بلکه انتشار آنی و فوری آن منجر به حضورهمگانی اهالی درآن صحنه میشد .

هرچقدر که جهان‌کنونی جهت ایجاد دهکده‌جهانی وایجاد امکانات و فضاهای مختلف برای ارتباط نزدیک و تنگاتنگ مابین افراد و آحاد بشر دراقصی نقاط عالم ، توفیق مضاعف داشته است ولیکن همین امر سبب شد تا ارتباط و آگاهی اهالی یک روستا از همدیگر به قهقرا برود . تا آنجا که در حال حاضر بعضاٌ بزرگترین اتفاق در روستا پس از گذشت چند روز به آگاهی اهالی میرسد .

برای جبران این‌نقیصه ضرورت می‌یابد تا ازمیان کانالهای‌مختلف تولید و مبادله اخبار، جهت انعکاس اتفاقات روزمره روستا نیز به ارزانترین و دم دست ترین رسانه که اینترنت است ، رجوع شود .

خوشبختانه از سالها پیش با تکیه براین رسانه در فضای مجازی ، وبلاگهای متعدد روستایی ایجاد گردید تا هر قشر و طبقه‌ای از اهالی غیاثکلا ، با نگاشتن وقایع و مسائل جدید و مستحدثه مربوط به گروه و طائفه‌ی خویش (که متداولترین آنها تولد ، ازدواج ،... و یا خدای نکرده بیماری و فوت و...میباشد) مابقی افراد از گروههای دیگر را نسبت به آن مطلع و احساسات و افکار خویش نسبت به آن اتفاقات را به دیگران منتقل نمایند .

ولیکن از آنجا که فرهیختگان و باسوادان بعضی طائفه های موجود درغیاثکلا ، در صحنه حضور نیافتند وازفعالیت در این وبلاگها استقبال ننمودند لذا نویسندگان وبلاگهای ghiaskolafred و ghiaskoladaboo منحصر به طائفه غیاثی شد ، و از طائفه بزرگ حسین‌زاده‌ها  فقط آقای حمیدحسین‌زاده مبادرت به درج نوشته درآن نمود. به همین‌دلیل بیشتر نوشته ها به منسوبین غیاثی اختصاص یافت و سایر اهالی از طوائف دیگر به تصور اینکه نگارش اخبار و مسائل مربوط به آن طوائف از وظائف اینجانب است ، در تصورخویش ، مرا متهم به کانالیزه کردن وبلاگ برای طائفه غیاثی نمودند ، در حالیکه ایشان میبایست عنایت میداشتند که اینجانب و یا سایر نویسندگان وبلاگ را آگاهی واطلاع از مسائلی که در طائفه ایشان بوجود می آمده است نبوده ، واز طرف دیگرهر نوشته ای مبتنی بر اطلاعات وعکسی و گزارشی است که توسط افراد هر طائفه تولید میشود، میباشد وتبعاً تا آن گزارش متنی و تصویری برای راوی وبلاگ ارسال نشود امکان درج آن میسر نخواهد بود.

متاسفانه موضعگیریهای منفی این افراد موجب شد تا نویسندگان متعدد از طائفه غیاثی ، انگیزه خویش برای نوشتن وقایع و احساسات و افکار تلخ وشیرین مربوط به طائفه خود را از دست بدهند و بدین ترتیب وبلاگ‌های مذکور از حیّزانتفاع خارج گردید .

اینجانب برای جبران این ضایعه ، به شخصه وبلاگ ghiaskolakandoo را که کاملاً شخصی و خصوصی بود ، ایجاد کردم تا بازگوکننده مسائل مربوط به خاندان غیاثی باشد ، ولیکن در آنجا نیزمتهم به انحصارگرایی شدیم و بر ما روا ندیدند که مسائل مربوط به خاندان خود را در وبلاگ شخصی خویش ، طرح نمائیم .  

اکنون یکسال‌ونیم از دوران رکود وبلاگهای غیاثکلا میگذرد و دراین فاصله منتقدین ما حتی همت نکردند تا به ایجاد وبلاگی مبادرت ورزند که لااقل تامین‌کننده‌ و دربرگیرنده اطلاعات و مسائل مربوط به طائفه خودشان باشد.

بنابراین برای ما معلوم شد که آن موضع گیریها ناشی از نیت خیر نبوده و هدف از آن انتقادها به انفعال کشاندن نویسندگان وبلاک بوده است و لذا اکنون که بازسازی مجدد نوشته‌ها میسر گردیده است ، انشاءاله فعالیت عادی وبلاگ از سرگرفته خواهد شد وعلاوه بر گزارش دهی مسائل جاری ، نسبت به مسائل گزارش نشده قبلی نیز اقدام خواهد شد.

از نویسندگان فرهیخته هر طائفه خواهشمنداست ، یابعنوان نویسنده عضو این وبلاگ شوند و یا با ایجاد وبلاگ شخصی بنام خود ، به نمایندگی از طرف طائفه خود مسائل مربوط به خود را در آن بنویسند.




تیم فوتبال سردارشهیدغیاثی
نوشته شده در جمعه ۶ شهریور۱۳۹۴
ساعت : 9:18
نویسنده : مدیر وبلاگ

برگرفته از وبلاگhttp://ghiaskola.blogsky.com

نکوداشت و تکریم شهدای دفاع از میهن و ارزشهای دینی در جنبه‌های مختلف آن ، صرفنظر از لزوم شرعی ، یک ضرورت ملی است تا نسلهای جوانتر طی آشنایی با شهدا و روحیات عالی‌شان و نیز با شناخت آرمانهای متعالی آنها ، بتوانند با برخورداری لازم از روحیه‌ی دفاعی و مقاومتی ، در مواقع لزوم بصورت مفید ایقای نقش نمایند.

در همین راستا مردم و دست‌اندرکاران غیاثکلا ، بمنظور ارجگذاری به مقام معنوی شهدای این روستا ، تاکنون توفیق نامگذاری دبستان روستا به نام شهید اسماعیل قاسمی و بهداری روستا به نام شهید سیف‌اله نوری‌زاده و مزیّن نمودن معابر روستا به نام هفت‌شهید متعلقه ، و برگزاری یادبود شهدا در آذر 92 به نام سرداران شهید( غیاثی و کریمیان) و نیز متبرک نمودن تیم‌ها و جامهای مسابقات ورزشی با نام شهیدان خیرعلی تقی‌زاده و عیسی محمدی و علی حسینی ، داشته‌اند.

خوشبختانه از سه‌سال قبل با همت و سرپرستی آقای علی(امید)پازواری (فرزند همسرشهید جمال‌الدّین غیاثی)، تیم فوتبالی تشکیل شد و نامبرده در جایگاه فرزندافتخاری این شهید ، آن تیم را به نام سردارشهید غیاثی مزین نمود. وبدین طریق ضمن ابراز علاقه و ارادت به پدرمقام خویش ، در خصوص تجلیل از مقام این شهیدعزیز ، گامی موثر برداشت.

این تیم ازهنگام تشکیل تاکنون ، امکان حضور در 2 دوره از مسابقات گل‌کوچک که در چلاو آمل برگزار شده بود، را بدست آورده است . وهرچند طی این دو دوره توفیق راهیابی به مسابقات نهایی را نداشته است ، ولیکن انتظار میرود که این تیم ، تحت تعلیم و رهنمودهای یکی از بازیکنان خویش (جناب آقای احمد فلّاح) که از بازیکنان لیک کشوری میباشد ، به درجه‌ای از مهارت و توانایی نائل گردد که در تمامی مسابقات امتیازات بالاتر و برتر را تصاحب نماید .




نوشته ای از سر دلتنگی
نوشته شده در سه شنبه ۳ شهریور۱۳۹۴
ساعت : 9:41
نویسنده : حمید حسین‌زاده

سلام دوستان و هم محلی های خوبم

چه باران لطیفی که پس از آن سیل، جانی دوباره به ما بخشید آیا می شود در این طروات رشد کنیم  یا بسان مدتها قبل بسیار شدید هجوم می آوریم و سیل جاری می کنیم(منظور روان شدن هست نه خرابی به بار آوردن) و خشک می شویم ؟؟؟؟ سالها قبل پس از شنیدن بازگشایی وبلاگ بسیار خوشحال بودیم که حداقل حداقل حداقل دوستان و بچه محل ها در فضایی هستیم که می توانیم باهم اشنا و از بودن کنار هم لذت ببریم و از هم باخبر شویم اما به یکباره پس از آن بارگذاری مطلب بالا در روز و نظرات کم و زیاد و... در روز یکدفه با وبلاگی بی روح تبدیل شدیم که دلخوشی ما تنها بازخوانی مطالب و یا هر از گاهی سرک کشیدن به وبلاگ بود تا مگر اینکه کسی چیزی بنویسد.

چه چیز سبب شد تا به اینجا برسیم؟؟؟؟؟

 آیا ما یک عطش داشتیم برای ورود به وبلاگ و الان نداریم؟؟؟؟؟

آیا جایگزینی مثل وایبر اینستاگرام و ... تلگرام پیدا شده؟؟؟؟؟؟

آیا ما این حسی که قبلا در ما غیاثکلایی ها بوده را از دست دادیم؟؟؟؟؟

آیا دسترسی نداریم به اینترنت؟؟؟؟؟

آیا وقت برای این کار نداریم؟؟؟؟

آیا در پس زمینه بازگشایی وبلاگ هدفی نبود ؟؟؟؟؟  

و.....؟؟؟؟؟؟


:: برچسب‌ها: دلتنگی, غیاثکلایی



تبر و تبرستان
نوشته شده در دوشنبه ۲ شهریور۱۳۹۴
ساعت : 17:38
نویسنده : عرفان خرقه‌پوش (پیرمرد)

اینجـا تبرستـان و تبرهـا همــــــه در کار                              بـر ریشـــۀ مـا می‌زنـــد آن قـاصـم جبار

چون بیـــد نلرزیم که ما ســـرو ستبریم                              استـاده بمیـریـــــم بـه از زنـدگـــــی زار

این سرو سرافراز کهنسال دریغ است                              بـر خـاک بیافتــــــد بـه کـف مـردم غـدار

خیـزیــــم و بکـوبیــــم تبـردار دنـــــی را                              زان پیش که ویران کنـد این مرز گهربار

هـردستـه که یاریگـر آن تیغۀ تیز است                              از شـاخ و بـر ماسـت تــو انگار نــه انگار

بی‌دسته تبـــرها همــه از کار بماننــــد                              روشنگــــــری مـا بکنــــــد چـارۀ این کار

گمگشته و گمره،همهرا خلق ببخشند                              سخت است گذشتن زخطاهای تبه کار




پراکنده گویی
نوشته شده در سه شنبه ۱۳ مرداد۱۳۹۴
ساعت : 18:17
نویسنده : عرفان خرقه‌پوش (پیرمرد)
سرباز : آقا من قبول ندارم .

دانشجو : چی رو ؟

سرباز : هیچی قبلا من معاف می شدم الان با قوانین جدید معاف نمی‌شم.

هم شرایط کف‌پام و هم شرائط دیسک‌کمرم معافی داشته اما با قوانین اخیر و نداشتن آشنا معاف نمی‌کنن.

یعنی من سلسله بدشانسی ام.

البته بابت تن سالم باید خدا رو شاکر بود.

دانشجو : دل کندن از دانشکده چقدر سخته برام .

آدم تا دانشجوست کلی امید و آرزو داره . اما با تموم شدن این مقطع از زندگی امیدها و آرزو ها هم می‌رن .

تو می‌مونی با یک عالمه آه و حسرت ، تو می‌مونی با یه ذهن خسته و افسرده ، تو می‌مونی با یه بدن مریض و دل شکسته ، تو می‌مونی با یه عالمه ای کاش ، تو می‌مونی تنهای تنها.

و تو درست میشی مثل یه ذره ۱۴ میلیارد سال بعد از انفجار بزرگ. به همون اندازه برای کیهان اهمیت داری که دیگر ذرات ، نبودت قوانین بقای مورد علاقه فیزیکدانان رو بهم می ریزه ، اما بودنت هم کشف جدیدی رو ایجاد نمی‌کنه.

*****

فیلسوف : حکایت سرنوشت و سرگذشت بعضی از آدمها توی زندگی ، حکایت یه دندون عقل مزخرفه ... حالا این مزخرفی هم درجه بندی داره ... گاهی فقط اذیت جزئی دارن ... میتونی بکشی دندون را و به سرعت بندازی توی زباله های عفونی ... چون خونی هستش ... خوب اینها درجه مزخرفیشون کمه و حذفشون از زندگی راحت ... گروه دوم از این هم مزخرف ترن ... یعنی نیاز به جراحی داری ... باید جر بخوری تا بتونی از زندگیت خارجشون کنی ... بعد یه بخیه خوب میخواد تا ترمیم بشه ... حالا اگه دکترت ماهر باشه و تکه‌ای از ریشه را باقی نذاره ... این ریشه مونده دقیقا مثل سرگذشت تکراریه که هی پشت‌سرهم توی زندگیت سرک میکشه ... ولی بالاخره یه دکتر ماهرتر از اولی تو را از شرش خلاص میکنه ... همون طور که تو نهایتا از شر اون سرنوشت خلاص میشی ... ولی اون ذهنیت درد همیشه باهات هست!

*****

شاعر طناز : 

بایکی میمون زاسراروجود                                                                    داشتم گفتی ، که میبایدشنود

دیدمش خوش درجهان بیغمی                                                                 گفتم:  ای سردودمان آدمی

جد من هم چون تومیمون بوده است                                                  زین همایون حلقه بیرون بوده است

نغمه‌ای نو خواند و راهی ساز کرد                                                                 تا ره آدم شدن را باز کرد

تو دراین موئین قبا چون مانده‌ای؟                                                      ای پسرعم ازچه میمون مانده ای؟

راه مردم گیروخوی مردمی!                                                                       آدمی شو ای نیای آدمی! 

چون که میمون این حدیث ازمن شنفت                                                      زد معلق برفراز شاخ و گفت: 

گر به زیر بار محنت خم شوم                                                        آنقدر خرنیستم کآدم شوم!!!

 *****

روشنفکردینی : می بینیم که پیغمبر اسلام در ۲۳ سال رسالتش ،اسلام و تمام احکام و عقایدش را در همان سال اول مطرح نکرد ؛ به تدریج مطرح کرد : اول مسئله توحید را طرح کرد و تا ۳ سال هیچ کلمه دیگری بر آن اضافه ننمود : (( قولوا لا اله الا الله تفلحوا )) خوب ، نماز چیست ؟ هنوز نمی خوانند !روزه چیست ؟ هیچ !حج ؟ اصلا ندارد !زکات ؟ اصلا !قید و بندی ، حدودی ، عملی ؟ اصلایک چیز فقط فکری است همین است که بتها را در ذهنشان و اعتقادشان نفی کنیم و به خدا معتقدشان کنیم.بنابر این کسانی که در ۳ سال اول مسلمان شدندو به توحید معتقد شدند و مردند ،احتمالا « شرابخوار » بودند ، « نماز نخوان » ، « روزه نگیر » ، « حج نکن » ، و .... بودندبعد از اینها در سال هفتم ، هشتم حجاب مطرح می شود ؛ یعنی بعد از هجده ، نوزده ،بیست سال کار روی مردم حجاب را مطرح می کند.همچنین مسأله شراب مطرح می شود. شراب را چگونه طرح می کند ؟از همان مکه نمی گوید که « آهای مردم ، آهای ملت ، آهای عرب ها ، تا به توحید معتقد می شوید ، باید دیگر تمام کارهایتان راست و ریست باشد » ! نه ! کی ؟ در سال های آخر بعثتش مسأله شراب را مطرح می کند .محمد (ص) گفت :((فیهما اثم کبیر و منافع للناس و اثمهما اکبر من نفعهما))یعنی گناه دارد و نیز برایتان منفعتی دارد ؛اینطور نیست که من آدم متعصبی باشم ،ارزشش را ندانم و نفهمم ؛ نخیر ، قبول هم دارم ، درست ! اما زیانش بیشتر است . شنونده در برابر چه کسی قرار می گیرد ؟ یک آدم روشنفکر که شعور دارد ،تعصب ندارد و شراب را ، به صورت تابویی ،جنی ،غولی نجس ، و متا فیزیکی و غیبی تلقی نمی کند ؛اما به خاطر اینکه زیان های اجتماعی و انسانی زیاد دارد ،در عین حال که منافعش را هم قبول دارد و می شناسد ، نفی اش می کند .آدم حرف او را گوش می دهد ؛  اما هیچکس حرف آن ملایی را که می گوید ، « موسیقی حرام است »ولی اصلا نه در عمرش موسیقی شنیدهو نه اگر بشنود می فهمد ، گوش نمی دهد ! ای کسی که می گویی « غنا» حرام است ،اصلا تو می فهمی « غنا » چیست ؟ اصلا تو این را که این موزیک حماسی استیا ملی است یا علمی است ، تشخیص می دهی ؟!موسیقی هزار شعبه دارد ، تاریخ دارد ، نقش های گوناگون دارد ،بنابراین وقتی که تو فتوا می دهی « حرام است » ، هیچکس گوش نمی کند ؛برای اینکه تو نمی فهمی که چیست .

*****
ایرانی ؟! : همیشه باخود فکر می‌کنم چگونه است که ما در این سر دنیا عرق می‌ریزیم و وضعمان این است و آنها در آن سردنیا عرق می‌خورند و وضعشان آن است؟ نمی‌دانم تفاوت در عرق است و یا در نوع ریختن و خوردن آن ؟ 
 *****
شیدایی‌حسین : من‌حسینم ، خون‌ خدا، وارث نوح و آدم، سبط محمد، فرزند حیدر کرار . من‌حسینم ، حنجره‌ی زخم‌خورده تاریخ . تاریخ سال‌هاست که وامدار من است . من حسینم و "انا الحق"، حلاج بانگ انا الحق از من آموخت  و بر دار رفت .  من حسینم ، من خود عشقم ، "در عشق دو رکعت است که وضویش درست نیاید الا به خون". من پیشنماز آن دو رکعتم .  من حسینم ، بند از بند تنم بگشایند، گره انس مرا با راه علی نگشایند.  
 
*****
پیامبر(ص) : رهاکن آنچه راکه بدان نمیرسی و چشم بپوش ازآنچه که ازآن تو نیست.

*****

شاعر :

درد یک پنجره را پنجره ها می فهمند   
معنی کور شدن را گره ها می فهمند
سخت بالا بروی ، ساده بیایی پایین     
قصه ی تلخ مرا سرسره ها می فهمند 
یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن     
چشم ها بیشتر از حنجره ها می فهمند   
آنچه از رفتنت آمد به سرم تا فردا    
مردم از خواندن این تذکره ها می فهمند.    
نفهمید کسی منزلت شمس مرا   
 قرن ها بعد در آن کنگره ها می فهمند
 
*****

عارف : میگویندچون درپایان دوازدهمین سال‌بعثت ، مانی ، ارژنگ رابه پایان برد و به خدا داد ، خدادرآن نگریست و سه شب و سه روز از آن چشم بر نداشت و چون به فصل"اشک و درد و انتظار"رسید ، ناگهان سر برداشت ، نفسی را که از آغاز خلقت در سینه نگه‌داشته بود برکشید و درحالیکه اشک‌شوق درچشمش حلقه می‌بست ، گفت :

"شمعی پنهان بودم دوست داشتم مرا بشناسند ، مانی را آفریدم واکنون به کام‌دل خویش رسیدم"

وسپس به اندیشه فرو رفت و شبی را تاسحر بیدار ماند ، در اندیشه‌ی انسان ، و سحرگاه ازشوق فریاد زد که :

( تبارک الله احسن الخالقین ) .

*****

 عاشق :  عشق تنها کار بی چون چرای عالم است .

***** 

هـ الف سایه :

دراین سرای بی‌کسی ، کسی به در نمیزند                                      به دشت پرملال ما ، پرنده پر نمی‌زند

یکی زشب گرفتگان ، چراغ بر نمی‌کند                                      کسی به کوچه سارشب ، درسحر نمی‌زند

نشسته‌ام درانتظار این غبار بی‌سوار                                          دریغ کز شبی چنین ، سپیده سر نمی‌زند

گذرگهی است پرستم که اندر او به غیرغم                                        یکی صلای آشنا ، به رهگذر نمی‌زند

دل خراب من دگر ، خراب‌تر نمی‌شود                                             که خنجر غمت ازین ، خراب‌تر نمی‌زند!

چه چشم پاسخ است ازین،دریچه‌های بسته‌ات؟                          برو که هیچکس ندا ، به گوش کر نمی‌زند!

نه سایه دارم و نه بر، بیفکنندم و سزاست                                       اگر نه بر درخت تر ، کسی تبر نمی‌زند




آغازی دوباره
نوشته شده در چهارشنبه ۳۱ تیر۱۳۹۴
ساعت : 20:0
نویسنده : مدیر وبلاگ

برخیز که غیر از تو مرا دادرســـی نیست              گویی همه خوابند ، کسی را به کســـی نیست

آزادی و پرواز ، از آن خاک بـــــه این خاک              جز رنج سفـــــر از قفسی تا قفســــــــی نیست

این قافلـــــــه از قافله سالار خراب است              اینجا خبر از پیش رو و باز پســــــــــــــــی نیست

تا آئینـــــــــه رفتم که بگیرم خبر از خویش             دیدم که در آن آئینه هم جز تو کســـــــی نیست

من در پی خویشم ، به تو بر می‌خورم اما              آن سان شده‌ام گم که به‌من دسترسی نیست

آن کهنـــه درختم که تنم زخمی برف است            حیثیت این باغ منم ، خار و خســـــــــــــی نیست

امروز که محتاج توام ، جای تـو خالی است            فردا که می‌آیی به سراغم نفســــــــــی نیست

درعشق خوشامرگ که این بودنِ ناب‌است            وقتی همه‌ی بودن ما جز هوســـــــــــــی نیست

هوشنگابتهاج(ه الف سایه)

شروع دوباره

عنوان‌فوق عبارتی‌است که سایت‌بلاگفا به فعالیت دوباره‌ی‌خویش که پس از یکماه و نیم وقفه‌ و تعطیلی داشت ، داده است . سایت مذکور در ذیل این عنوان چنین مرقوم نموده است :

کاربران و همراهان‌عزیز سایت مطلع هستندکه در ماه‌اخیر به دلیل مشکلاتی که در زمان‌انتقال سرورهای‌سایت  به مکان دیگری اتفاق افتاده بود امکان ارائه خدمات بصورت کامل را نداشتیم.
همانطور که قبلاٌ نیز توضیح داده شد بخشی از سخت افزار سایت که آسیب دیده بود برای تعمیر به  شرکتی در آمریکا ارسال شده بود که متاسفانه روند کار بسیار طولانی شده و حتی تاکنون پاسخ قطعی و کاملی در ارتباط با نتیجه کار دریافت نکردیم. تصمیم گرفتیم برای ادامه خدمات سایت از نسخه پشتیبان سالیانه استفاده کنیم. استفاده از نسخه‌ پشتیبان قدیمی قاعدتاً مشکلاتی را به همراه دارد و دسترسی کاربران به نوشته‌ های ماههای اخیر خود با مشکل مواجه شده و حتی کاربرانی که در ماههای گذشته وبلاگ خود را ثبت کردند دسترسی به وبلاگ خود نخواهند داشت هرچند امکان ثبت مجدد آنرا خواهند داشت.
اگر در روزهای آتی در روند تعمیر و بازگردانی اطلاعات پیشرفت حاصل شد مطالب ماههای گذشته به وبلاگها اضافه خواهد شد. همچنین بخشی از مطالب اخیر وبلاگها به مرور  و در چند روز آتی به بخش مدیریت وبلاگها اضافه خواهد شد.
از آنچه پیش آمد عمیقاً متاسفیم. میدانیم که نوشته ها و وبلاگتان برایتان اهمیت داشته و نسبت به آنچه پیش آمده ناراحت و شاید عصبانی باشید اما بدانید بلاگفا زحمت ده ساله ما بوده است و هرگز نمی خواستیم در چنین وضعیتی قرار بگیریم. مشکلات پیش آمده فراتر از تصور و به نوعی غیرمحتمل می رسید اما متاسفانه اتفاق افتاده است. تصمیم گرفتیم که با بازگشت به عقب ، شروعی دوباره داشته باشیم.

لازم به ذکر است در اتفاق فوق‌الاشاره ، این وبلاگ بالغ بر یکسال از نوشته‌های خود را از دست داد و اینجانب ناگزیر شدم تا طی این مدت تمام وقت و انرژی خود را صرف بازسازی مجدد نوشته ها از روی آخرین بک‌آپ موجود نموده و علاوه بر آن مبادرت به ایجاد وبلاگی موازی همین وبلاگ در سایت بلاگ‌اسکای بنمایم . این بنده حقیر نیز به سهم خویش از شما خوانندگان و نویسندگان این وبلاگ عذرخواهی نموده و امیدوارم که با تلاش مضاعف شما عزیزان ، رونقی در خور شأن خودتان بر این وبلاگ سایه افکند. 




نوبت شاعرِِِی
نوشته شده در چهارشنبه ۲۷ اسفند۱۳۹۳
ساعت : 19:19
نویسنده : عرفان خرقه‌پوش (پیرمرد)

درد ملت را دوایـــی پـــول جــــان               تو رئیس هر کجـایی پول جــــان
با تـــو آدمها عجب خـــــر میشوند               پارسایــان دزد ماهر می شونــد
ظلم بـر بیـچــاره ومسکیــن کننــد                هر غلــط از کینه و از کیــن کنند
گوئیا که نـه خــدایی هست ونـــه                چاه دنیـا را سر انجــامی و تـــه
راستی اسمـــت دهـان پر میــکند                هر کسی را او زبــان بر میـــکند
پیر مـــرد شصت سالــــه یا جوان                 دختــران مــاه روی و هم زنــان
پیش تــــو انهــــا همه کــم آورنـد                 نازهــــا بهرت به منت می خرند
ميگويندچرک کـف دستی تو پــول                ليك باز ميدارند تو را يكسر قبول
چونكه عزت با تو فراوان می‌شود               زنــدگی ها با تو آسان می شود میکنند لعنت به شیـطان ای خـدا                مي‌ندانند پول باشد برلعنت سزا پول اگرچـه نـاز و نعمت می دهد                آدمیـت را نـه ثــروت می دهـــــد
جان به تن داده شرف پولدار جان                 نــی لباس و تیــپ های انچنـــان

ناخونک و برداشت از اشعار دیگران




خدایا
نوشته شده در سه شنبه ۲۶ اسفند۱۳۹۳
ساعت : 21:2
نویسنده : شمس‌الدّین غیاثی

خدایا! سرده این پایین، ازون بالا تماشا کن

 

اگه میشه فقط گاهی، خودت قلب منو ها کن!

 

خدایا سرده این پایین، ببین دستامو، می لرزه

 

دیگه حتی همه دنیا، به این دوری نمی ارزه!

 

تو اون بالا من این پایین، دو تاییمون چرا تنها؟

 

اگه لیلا دلش گیره! بگو مجنون چرا تنها؟!

 

بگو گاهی که دلتنگم، از اون بالا تو می بینی

 

بگو گاهی که غمیگنم، تو هم دلتنگ و غمگینی

 

خدایا! من دلم قرصه! کسی غیر از تو با من نیست

 

خیالت از زمین راحت، که حتی روز، روشن نیست!

 

کسی اینجا حواسش نیست، که دنیا زیر چشماته!

 

یه عمره یادمون رفته، زمین دار مکافاته!

 

فراموشم شده گاهی، که این پایین چه ها کردم

 

که روزی باید از اینجا، بازم پیش تو برگردم

 

خدایا وقت برگشتن، یه کم با من مدارا کن

 

شنیدم گرم آغوشت، اگه میشه منم جا کن!

شاعر: احسان رعیت




خط فقر
نوشته شده در پنجشنبه ۷ اسفند۱۳۹۳
ساعت : 7:58
نویسنده : ابراهیم غیاثی




برآیندی از شکل گیری انقلاب 57
نوشته شده در چهارشنبه ۲۲ بهمن۱۳۹۳
ساعت : 19:15
نویسنده : عرفان خرقه‌پوش (پیرمرد)

دهه چهل و پنجاه چهره کشور ما دگرگون شد. شهرها گسترش یافت. با بالا رفتن قیمت نفت سطح زندگی مردم ارتقا یافت. اقشار میانی جدید شکل گرفته و گسترش یافتند. دانشگاه‏ها رشد کرد و تعداد دانشجویان چند برابر شد. بخشی از جامعه با تحولات این دو دهه و بالاخص با نتایج فرهنگی آن بیگانه بودند و آنرا در برابر موجودیت، منافع و یا اعتقادات خود میدیدند. و لذا در مخالفت با تحولات در پانزده خرداد سال ۴۲ بمیدان آمدند و پس از شکست با استفاده از اهرم‏ها و تشکل‏هایی که در اختیار داشتند و مورد هجوم رژیم قرار نگرفت بفعالیت آرام و تبلیغات رو آوردند

بخش دیگری از جامعه که در حقیقت همان اقشار میانه جدید الحدوث بودند ، خواهان مشارکت در حیات اجتماعی سیاسی کشور بودند. ولی از آنجا که تحولات بوجود آمده انعکاسی در ساختار سیاسی کشور نداشت ، موجب شکاف‏هایی در کشور گردید که باعث  نارضایتی همان کسانی شد که از تحولات بوجود آمده نفع برده بودند. و نتیجتاً فضای بسته سیاسی، فساد، تبعیض، تشدید فاصله غنی و فقیر سبب شدند تا اقشار میانی و تحصیل کردگان جامعه به صف ناراضیان و تحول طلبان بپیوندند .

در سال ۵۷ زمانی که رژیم به بازکردن محدود فضای سیاسی اقدام کرد، در مواجهه با بحران نتوانست پایه های اجتماعی خود را در دفاع از خود بسیج نموده و بسادگی فروپاشید.

ملیّون ایران درآن ‏زمان با اینکه می‏توانستند هدایت گرتحول به یک نظام لیبرال دمکرات شوند، ولی در موقعیتی نبودند که بتوانند با روحانیون رقابت کنند. زیرا رهبران جبهه ملی و نهضت آزادی برای مبارزه در چنین شرایطی ساخته نشده بودند. آنان لیبرال دمکرات‏هایی معتدل بودند واعتدال آنان با شور انقلابی شکل گرفته در آن سال‏ها سازگار نبود. آنان در برابر طوفان انقلاب و رقیبی همچون روحانیت ، که قادر بود با زبان مردم سخن گفته و با رادیکالیسم حاکم بر جامعه هماهنگ شود ناتوان بودند.

البته در سال‏های اولیه دهه پنجاه مجاهدین در راس مبارزه نیروهای مذهبی علیه رژیم شاه بودند. مجاهدین و روشنفکران مذهبی نظیر هواداران دکتر شریعتی امکان آنرا داشتند که در یک برآمد توده‌ای بتوانند بعنوان نیرویی موثر با روحانیون رقابت کنند. امّا اتفاقاتی که طی سالهای 54 و 55 در سازمان مجاهدین رخ داد ضربه سنگینی به این نیرو وارد نمود. تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین و درگیریهای درونی این سازمان تنها نتیجه اش نابودی تشکلیلاتی سازمان مجاهدین نبود. این حادثه در تقویت گرایشات محافظه کارانه در کل نیروهای مذهبی تاثیری تعیین کننده داشت. در زندانها موضع افرادی مانند رفسنجانی، لاهوتی، ربانی، منتظری ، نبوی و حتی طالقانی که روابط بعضا دوستانه و بعضا غیر خصمانه ای با دیگر نیروها من جمله چپ‏ها داشتند، دگرگون شد و همه آنها محافظه کارتر شده و از سایر نیروها بالاخص چپ‏ها فاصله گرفتند. و همه اینها باعث شد تا این سازمان در سال ۵۷ نتواند فرصت کند تا به فوریت خویش را متشکل سازد ولذا از رقابت با هواداران امام خمینی جاماند .

شاه و غربی‏ها همواره بیشترین نگرانی را از قدرت گرفتن چپ در ایران داشتند. همین نگرانی موجب آن میشد که رژیم خشن‏ ترین برخورد را با نیروهای چپ داشته و هر گونه فعالیت آنان را تحت نظر داشته باشد و نسبت به تحرکات روحانیون و نیروهای مذهبی با اغماض برخورد کند. حزب توده پس از ضربات تشکیلاتی دهه سی و ضربات سیاسی نظری که متحمل شده بود، در سالهای ۵۰ و پس از آن ، نفوذ ناچیزی در جامعه داشت. و لذا این حزب در سال 57 اساساً به حساب نمی آمد . ولی در مقابل فداییان خلق در آن زمان قوی ترین نیروی چپ بودند. در اوایل سالهای دهه پنجاه فداییان ( و مجاهدین) نیروی بلامنازع در دانشگاه‏ها بوده و بخش بزرگی از روشنفکران کشور به این نیرو تمایل داشتند.

برای مثال در انتخابات انجمن های دانشجویی در سال ۵۱ در دانشکده فنی (آخرین انتخابات از این نوع در آن سالها) طرفداران انجمن فوق برنامه (فداییان) حدود ۳۵۰ رای و طرفداران کتابخانه اسلامی (طرفداران مجاهدین) نزدیک به سیصد رای اوردند و همه کسانی که رای دادند میدانستند که کاندیداها به این دو سازمان گرایش دارند. کاندیداهای مستقل کمتر از بیست رای آوردند.

در سال ۵۶ نیز این دو جریان خلقی کماکان قویترین نیروی سیاسی در دانشگاه‏ها و نزد روشنفکران کشور محسوب میشدند. تا آنجا که حتی پس از انقلاب در انتخابات نمایندگان دانشجویی در دانشگاه تهران پیشگامی‏ها بیشترین رأی را داشتند و نزدیک به یک سوم آرا را بخود تخصیص دادند. (دانشجویان مسلمان (مجاهدین) با حدود سی در صد آرا دوم و انجمن های اسلامی (طرفداران آیت الله خمینی و نهضت آزادی و هوادران بنی صدر) با کمتر از سی در صد آرا سوم شدند) . اما در همان زمان در میان جامعه عوام ، روحانیون نیروی بلامنازع بودند و نود در صد مردم را پشت خود داشتند.

قبل از سال ۵۷ تنها جریانی که می کوشد روحانیون را به حضور فعال در مبارزه علیه رژیم شاه متقاعد سازد نهضت آزادی بود. مجاهدین فقط تلاش می کردند که حمایت روحانیون را از سازمان خود جلب نمایند. و روش مبارزه روشنفکران مذهبی نیزاساساً با روحانیون متفاوت بود و حتی بالاتر از آن ، قدرت روحانیون را نمی‏دیدند وبه همین دلیل طی سال ۵۷ در حاشیه ماندند و نتوانستند نقش مهمی ایفا کنند.

روحانیت به دلیل توانایی وقدرتی که در برقراری رابطه با قشر عوام داشت بخوبی میتوانست فرهنگ و کلام آنان را منعکس کند و بعنوان یک جریان پرنفوذ و پر سابقه در میان توده مردم نقش ایفا نموده و با زبان خود آنان سخن بگوید و حتی بالاتر عوام فریبی کرده و در مقطع انقلاب و غلبه فضای رادیکال بر کشور، خود نیز رادیکال شده و کلام خود را تغییردهد وشعارهای مورد تایید زمان مثل آزادی و عدالت را جذب کرده و حتی بلندتر از دیگران آنرا تکرار نماید . اینها همه اقبالی نصیب این طبقه غیر انقلابی و نامبارز کرد ، تا بخت و شانس رقیبان سرسخت را برباید و ثمره پیروزی را از آن خود کند .

در نهایت روندی که به انقلاب بهمن منجر شد ، شرایطی پدید آورد که رادیکالیسم و افراطی گری و برخوردهای تند غالب شود. بطوریکه در آن شرایط حتی اعتدال سیاسی روحانیت معتدل (امثال گلپایگانی و شریعتمداری ) در برابر رادیکالیسم بنیانگزار انقلاب اسلامی ، و میانه روی بازرگان و ملی مذهبی‌ها در برابر تندروی روحانیون ، جایی برای پیروزی نداشتند . تا آنجا که حتی از دل هواداران شریعتی ، فرقان و خشونت افراطی‌شان بیرون آمد .




شعري از سروش براي عاشقان محمد
نوشته شده در جمعه ۱۷ بهمن۱۳۹۳
ساعت : 16:25
نویسنده : عرفان خرقه‌پوش (پیرمرد)
شعري از سروش براي عاشقان محمد

خرد آن پایه ندارد که برو پاى گذارى

بختیارى تو و بر مرکب اقبال سوارى

 

چون توان در تو رسیدن؟ به دویدن؟ به پریدن؟

نور پایى که چنین با دگران فاصله دارى

 

لیله القدر وصال تو چه فرخنده شبى بود

تا چه دیدى که چنین مستى و پرشور و شرارى

 

شعله در خرمن تاریکى تاریخ فکندى

چشم بیدار زمان بودى و خسبیده به غارى

 

از اشارات تو روشن شده چشمان بشارت

طرفه فانوسى و آویخته بر طرفه منارى

 

نه دل من طرب آلود نگاه و نفس توست

از نگاه و نفست حق به طرب آمده، آرى

 

به شفاخانه قانون تو افتاد نجاتم

کیمیایى است سعادت ز فتوحات تو جارى

 

اى غزلواره پایانى دیوان نبوت

حجت بالغه شاعرى حضرت بارى

 

دولتى! اختر اقبال بلندى که بخندى

رحمتى! سینه آبستن ابرى که ببارى

 

شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنانى

کوثر خلد نشان سدره ى معراج تبارى

 

مژده یى اختر سعدى جرسى نعره ى رعدى

آفتابى، سحرى، خنده صبح شب تارى

 

یوسفستان جمالى هنرستان خیالى

شکرستان وصالى ز شکر شور برآرى

 

روح عشقى، هنرى خمر خرابات طهورى

نفحات شب قدرى نفس سبز بهارى

 

همه اقطار گرفتى، همه آفاق گشودى

به جهادى و مدادى و کتابى و شعارى

 

توسن تجربه، اى فاتح آفاق تجرد

در شب واقعه راندى ز مدارى به مدارى

 

ز سوادى به خیالى، ز خیالى به هلالى

پاى پر آبله جبریل و تو چالاک سوارى

 

بال در بال ملائک به تماشاى رسولان

طائر گلشن قدسى تو و خود عین مطارى

 

به تجمل بگذشتى به جلالت بنشستى

بر چنان خوان کریمى و چنان خیل کبارى

 

میهمان حرم ستر و عفاف ملکوتى

در تماشاگه رازى و تماشاگر یارى

 

با ظلومان و جهولان و منوعان و جزوعان

مهربان باش چو بر حمل امانت بگمارى

 

تو بر ارکان شریعت نزدى سقف معیشت

سیر چشمى تو، رسالت ز تجارت نشمارى

 

به خدایى که تو را شاهد سوگند قلم کرد

که حریفان قلم را به فقیهان نسپارى...




برخیز عاشق ، که اندیشه دگر باید کرد
نوشته شده در چهارشنبه ۱۵ بهمن۱۳۹۳
ساعت : 0:26
نویسنده : عرفان خرقه‌پوش (پیرمرد)

مقوله عشق و عاشقی مختص سرزمینی بود خاص و ایامی خاص‌تر ، چون به پای عقل نتوان شگفتیها و معجزات حسین و کربلا و عاشورایش را دریافت ، لذا بر مرکب عشق ، آن وادی رادر می‌نوردیم . امّا در خصوص پیامبر عظیم الشأن اسلام ، بایستی از باب اندیشه به مصاف رفت و بس . و عاشقی کردن حتی تامین کننده‌ی حداقلها نخواهند بود .

به همین مناسبت فرازهایی از مقاله هله برخیز که اندیشه دگر باید کرد دکتر سروش را به مطالعه می نشینیم .

***

رُبع ساکنانِ رُبعِ مسکون ، به تقریب مسلمانان‌اند که نام محمّد (ص)، ناموس وپرچم آنان است و آلودن این نام ، نهادشان را ناآرام می‌کند. سخره‌گران و هجوپردازان ، حقّ خود دانسته‌اند که صورت وی را زشت بنگارند و حرمت و مهابت او رادر چشم مردم بشکنند.

مرا در حقّ آزادیِ بیان سخنی نیست . ولی هرچه هست ، حقّ است ، نه تکلیف ، و همه نکته همین‌ جاست. هواداران این حقّ ، از آن چنان سخن می‌گویند که گویی یک تکلیف است! بلی ، به حکم این حقّ ، آدمی مجاز است که کاریکاتور قدّیسان را بکشد ولی مکلّف که نیست ، یعنی اگر نکشد هم باکی نیست و حقّی ضایع نشده است. آن تکلیف است که الزام‌آور است ، و اگر به‌جا آورده نشود، موجب مؤاخذه است. به همین دلیل ، وقتی کسی پیامبر را “دژم‌ روی و زشت و سیاه” می‌کند، و به صورت خوک و بوزینه می‌نگارد، اگر از وی بپرسند چرا چنین کرده‌ای ، کافی نیست بگوید «چون حقّ من است»، چرا که تصویر نکردن هم حقّ اوست. دلیلی فراتر از «حقّ» باید بیاورد تا رفتار دردآورش را توضیح دهد. و همین‌جاست که خار تردید ، دل و دماغ مسلمانان را می‌خلد که مبادا ریگی در کفشی یا خنجری در آستینی نهان بوده است که حقِّ کشیدن را بر حقّ نکشیدن ترجیح نهاده است.

از ناروایی اخلاقی این عمل بگذریم که به هیچ روی بخشودنی نیست که چند کس از سر تفریح و در بستر عافیت و برای رونق تجارت، نقشی منکر بیافرینند و عشق و غرور کرور کرور آدمیان عاشق و مؤمن را به سخره و استهزاء بگیرند و دلشان را پریشان کنند و از آن بدتر ، دور باطل تروریسمی کور را جان بخشند که نه حقّ را می‌فهمد، نه اخلاق را ، و نه تکلیف را.

هرچند زشت‌نگاری صورت رسول اکرم ، شرعاً گناه و اخلاقاً نارواست ، ولیکن نقد شخصیت و رفتار و گفتار او مطلقاً نه گناه است ، و نه ناروا . نیم آیه قرآن که هیچ ، حتی نیم روایت ضعیف هم وجود ندارد که بگوید نقدعلمی و اخلاقی رفتار و گفتار پیامبر یا محکمات و متشابهات قرآن جایز نیست. زیرا معرفت از طریق نقد سامان می‌پذیرد و معرفت دینی هم از این قاعده مستثنی نیست.

اینکه جامعه مسلمانان تاکنون چنین نکرده است ، قطعاً هیچ دلیل درون دینی ندارد. حرمت و شخصیت محوری پیامبر و قداست قرآن و ترس از لغزیدن در ورطه گناه، عالمان و عامیان را از خطر کردن برحذر داشته است، غافل از اینکه نقدکردن نه قداست‌زدایی است نه حرمت‌ستانی. مؤمنان باید آرام آرام بپذیرند که نقد علمی و اخلاقی و تاریخی قرآن و حدیث و انبیاء و اوصیاء، لازمة عقلانیت است و حرمت نهادن به نقد، عین حرمت نهادن به عقل است. عاشقان نیز نباید بهراسند که نقد چهره معشوقشان را مخدوش کند، بلکه به حکم ایمان باید انتظار داشته باشند که زرّ ناب دیانت از کوره نقد، پاک‌تر و ناب‌تر سر برآورد و سیاوش‌وار از آتش امتحان به سلامت بگذرد. مگر نه اینکه خداوند عالمیان در واقعه خلقت آدم قال و مقال عالمی رااز عرش نشینان میشنود و از”نَفَس فرشتگان ملول” نمی شود. قرآن خود صلا زده است که تا قیامت کسی از جنّ و انس نمی‌تواند سبک آن را تقلید کند و مثل آن بیاورد. این ندا لاجرم از اطمینانی برمی‌خیزد. و جامعه مؤمنان ناچار باید بی‌دلهره و هراس راه را بر ورود رقبای قرآن باز کند تا متاع خود را بنمایند و « سیه‌روی شود هر که در او غشّ باشد!».

اگر رقابت و هماوردی با قرآن جایز و آزادست که هست، نکته‌سنجی‌های نقّادانه دیگر هم ممنوع و محرّم نیست. نقد کردن، نه توهین است نه تمسخر، نه شبهه پراکنی نه دشمنی و ریشه‌کنی ، بل رواج خردورزی است و رشد دین‌شناسی و ارتقاء آستانه تحمّل و مدارای دینی. مؤمنان اگر با مقوله نقد دینی آشتی کنند و فقیهان اگر بر نقد و تنقیح مقولات «مقدّس» صحّه بگذارند (که هیچ منع شرعی ندارد)، آنگاه با دیدن کاریکاتوری زشت و موهن (که البته نقیض نقد عالمانه است) چنان برآشفته نخواهند شد که دکّان روزنامه‌نگاران را به آتش بسوزانند، یا شکمشان را با خنجر بدرند.

می‌دانم که از این مقوله بسی دوریم، و «مقدّسات»مان چنان عبوس و محتشم نشسته‌اند که خیال نقدشان، قوّه واهمه‌ما را می‌سوزاند،‌ امّا بدانیم که همین پیاله‌های نقد است که دماغ خرد را تر می‌کند، و دل قوی داریم که این آیین اگر حقّ است، همان حقّانیت پشتیبانش خواهد بود.

دین سرچشمه سه چیز است : هویّت و معرفت و نجات . دین هم هویّتی ستبر و غرورآمیز به پیروان می‌دهد ، هم معرفتی یقین‌آور به مبدأ و معاد ، و هم وعده‌هایی شیرین در باب نجات و رستگاری واپسین . موازنه‌ای معقول میان هویّت و معرفت ، شرط دلربایی و مقبولیت هر دیانت است . هویّتی که بر پایه معرفت ننشیند، و تنها و تنها به گذشته «پرافتخار» خود بیندیشد چاره‌ای ندارد جز اینکه خشونت ورزد و هویّت را به مصاف معرفت برد و پارگی معرفت را به سوزن هویّت رفو کند و گمان باطل ورزد که لافِ غرور و عزّت زدن و باد در آستین ژنده هویّت افکندن ، به او قدرت هماوردی با علم و صنعت و سیاست مدرن را خواهد داد!

هویّتی فربه در کنار معرفتی لاغر، تصویری کوژ و مضحک از ما خواهد ساخت. با دو پای سالم و موزون می‌توان دوید و با دو بال سالم می‌توان پرید، اما با دو پای لنگ فقط می‌توان لنگید.

متاسفانه امروزه کار دین در بازار دنیا ، با ابراز هویّت بیشتر عجین شده است تا با تولید معرفت.

و اکنون که جاهلان و کژاندیشان به نام دین تندی می‌کنند و وبا خشونت خویش خلقی را به عذاب می‌افکنند، نوبت و تکلیف عالمان دینی است که شکر بیفشانند و عسل بریزند تا جهل جاهلان را خنثی کنند. عالم اسلام محتاج نواندیشان دلیری است که به مؤمنان بیاموزند، عشق کافی نیست ، عقل هم لازم است . امر دین عظیم‌تر از آنست که فقط به عاشقان راستین سپرده شود، چه جای عاشقان دروغین! عاقلان هم باید تکلیف خود را ادا کنند و عشق گرم مهاجم را با عقل سرد ملایم درآویزند و بیامیزند.




(من عاشق محمد)
نوشته شده در شنبه ۴ بهمن۱۳۹۳
ساعت : 11:3
نویسنده : بهروز علیپور اسپاهی
 




اندر احوالات مذاکره
نوشته شده در یکشنبه ۲۸ دی۱۳۹۳
ساعت : 16:58
نویسنده : محمّدهادی جال

در تعریف مذاکره باید گفت: مذاکره فرآیندی سیاسی- اجتماعی (شاید هم چند چیز دیگر)است.مطلبی که پیش‌رو دارید(آن قسمت که نقل قول نیست) به هیچ وجه مطلبی سیاسی-اجتماعی (شاید هم چند چیز دیگر) نیست چرا که به قطع و یقین نگارنده آن کارشناس مسائل سیاسی- اجتماعی (شاید هم چند چیز دیگر) نبوده و نیست.

*****

از نظر من  مذاکرات از یک دید به دو دسته تقسیم می‌شوند مذاکرات پیش از جنگ و مذاکرات پس از جنگ ،دسته دوم  که مشخص است هدف از آن تقسیم غنائم جنگ،اراضی حاصله (اگر طرف پیروز جنگ چند گروه باشند)و در کل به خاک سیاه نشاندن مغلوب است (البته گاهی اوقات هم برای رسیدن به صلح است که باز هم مغلوبی دارد) و در مورد دسته اول لازم به ذکر است، منظور از مذاکرات پیش از جنگ این نیست که لزوماَ پس از مذاکرات جنگ رخ خواهد داد، ممکن است  که مذاکرات از جنگ جلوگیری کند که  در این صورت عنوان  مذاکرات به جای جنگ  صحیح تر است که باز هم از نوع اول می باشد. این نوع مذاکرات ماهیتا یک نوع جنگ محسوب می‌شوندو هدف از آن مصالحه در موضوعی می باشد و نهایتا به نفع طرفی تمام خواهد شد که در جنگ احتمالی پیروز می‌شد،سوال اینجاست که اساسا چرا باید مذاکره کرد؟

زمانیکه  که یک قدرت برتر از لحاظ نظامی که خود مستلزم برتری در سایر میادین است،احساس کرد که در جایی منافعش تحت خطر است دو گزینه مقابل خود می‌بیند :  گزینه اول جنگ و  گزینه دوم مذاکرات پیش از جنگ که هردو برای تحمیل خواسته‌هایش به طرف مقابل است، حال زمانیکه گزینه جنگ را مناسب نبیند یعنی ضرر جنگ را بیشتر از منفعتش ببیند وارد مذاکره می‌شود. خوبی مذاکره این است که در آن خونی ریخته نمی‌شود یا کمتر ریخته می‌شود.

شاید این تصور وجود داشته باشد که مذاکره روندی است که انسان متمدن (مثلا انسان عصر حاضر) به جای جنگ پیش می‌گیرد و در گذشته به دلیل نبود این‌چنین تمدنی جنگ در می‌گرفته است‌، به عقیده من مذاکره صرفا ظاهر متمدننانه‌‌تری دارد گواهم بر این مسئله جنگ‌های متعددی که در عصر حاضر به وقوع پیوسته و از آن طرف مذاکرات متعددی که در قرون گذشته اتفاق افتاده است.

چندی پیش شرح نمونه‌ای از این مذاکرات یعنی مذاکراتی که در گذشته بسیار دور اتفاق افتاده است  را در کتابی مطالعه کردم که نقل قول آن به عینه را خالی از لطف ندیدم در واقع هدف از این پست بیان این مطلب و معرفی کتاب شامل آن بوده است. آورده اند:

 

"کلئوپاترای هفتم ملکه مصر،دختر بطلمیوس هشتم بود:اسم مادرش معلوم نیست چه بوده،اما این موضوع هیچ اهمیتی ندارد،چون زنی که زن بطلمیوس هشتم بشود معلوم است چه جور زنی است .

پس از مرگ  بطلمیوس هشتم مملکت مصر به کلئوپاترا و بطلمیوس چهاردهم رسید. باری کلئوپاترا و بطلمیوس چهاردهم آبشان توی یک جو نمی رفت،چنان که نباید هم می رفت و ظاهرا کلئوپاترا حساب کار دستش بود.چون که در آن موقع فرمانروای واقعی مصر خواجه‌ای بود به اسم پونتیوس؛و کلئوپاترا گویا نتوانست دل اورا بدست آورد (گرچه حالا خودمانیم چطور می‌توانست؟) این بود که اوضاعش قدری ناجور شد و چیزی نمانده بود همان نصفه تخت و نیمتاجش را ول کند و از ترس جانش به سوریه پناهنده شود .در این موقع کلئوپاترا بیست و یک سال داشت و خیلی هم ناراحت بود، چون که احساس می کرد در زندگی به هیچ جا نخواهد رسید.

دست بر قضا در همین ایام بود که یولیوس قیصر یا همان ژول سزار خودمان که می‌گویند بزرگترین مرد رومی تاریخ بود[1]، تصمیم گرفت سری به مصر بزند؛ چون‌که در آنجا چنان که خواهیم دید،کارهای خیلی واجبی داشت.اما همین که قیصر وارد مصر شد کلئوپاترا نیز از آن طرف آمد تا راجع به مسائل جاری با قیصر وارد مذاکره شود.

کلئوپاترا ترتیبی داد تا او را لای لحاف گرم ونرمی بپیچند وبه حضور قیصر ببرند،وقتی قیصر لای لحاف را باز کرد کلئوپاترا از آن تو درآمد وبقیه شب را در باره مسائل جاری فی مابین دو کشور به مذاکره پرداختند . البته بعضی ها عقیده دارند که آن دو گاهی که حوصله شان از مسائل جاری فی ما بین دو کشور سر می‌رفت قدری هم به مسائل غیر جاری فی ما بین خودشان می‌پرداختند؛ولیکن خود ما در این خصوص عقیده‌ای ابراز نمی‌کنیم.

به هر حال، نتیجه مذاکرات این شد که قیصر کلئوپاترا را دوباره بر تخت نشاند،منتها این بار در کنار بطلمیوس پانزدهم که یک برادر دیگرش بود.

قیصر از اوائل پاییز آن سال تا اوائل پاییز سال بعد در مصر ماند و مرتب درباره مسائل فی مابین دو کشور مذاکره کرد. نتیجه مذاکرات پسر بود و اسمش را سزاریون گذاشت که به معنی قیصرک است[2]. بدین ترتیب حالا دیگر کلئوپاترا حق داشت خودش را رسما نامزد قیصر بداند......"   

همانطور که خواندید  مذاکره روشی مرسوم از سال ها پیش بوده است و ربطی به بشر متمدن امروز ندارد.

 

پا نوشت

[1]- قیصر در کشور گول یک میلیون زن و مرد و بچه را کشته بود و یک میلیون اسیر گرفته بود.پیش از آن هیچ مردی رومی به این درجه از عظمت نرسیده بود.

[2]- یکی از مورخان به نام جیمز آنتونی فرود می‌گوید داستان کلئوپاترا و قیصر حقیقت ندارد و بعدا مردم برایشان درآوردند؛ولیکن معلوم نیست قضیه سزاریون را چه می‌گوید،چون که این یک قضیه را قیصر و کلئوپاترا خودشان درآوردند نه مردم.

 پسا پا نوشت

1-مطلب نقل قول شده به همراه پا نویس، برگرفته از کتاب خوب "چنین کنند بزرگان" نوشته ویل کاپی ترجمه مترجم نام آشنا نجف دریابندری است.

2- امید است این پست گشایشی باشد برای معرفی کتاب های خوب توسط سایر دوستان.

3- از زمان تصمیم گیری برای نوشتن این پست تا زمان تایپ این مطلب مدت زیادی گذشته است و هر چه فکر می کنم که دیگر چه می‌خواستم در پا نوشت بیاورم به نتیجه‌ای نمی رسم هر چند مهم هم نیست.




بر آستان جانان
نوشته شده در چهارشنبه ۱۷ دی۱۳۹۳
ساعت : 23:28
نویسنده : مدیر وبلاگ

 این نوشته برگرفته از وبلاگ مخموران غیاثکلایی جام عشق حسین (ع) میباشد .

 برآستان جانان گر سر توان نهادن           گلبانک سربلندی بر آسمانتوان زد

تکریم و بزرگداشت واظهار عشق و محبت به ائمه و اولیاء خدا ، نزد اهالی غیاثکلا از اهمیت ویزه برخوردار است . و یکی از جلوه‌های این تکریم ، زیارت مزار و قبور این بزرگان است . غیاثکلایی‌ها از دیرباز علاوه بر سفرهای زیارتی داخلی مانند مشهد و قم  ، نسبت به سفرهای زیارتی آنسوی مرزهای ایران نیز اهتمام خاص داشته و دارند . قدیمی‌های این روستا تا قبل از بسته شدن راه کربلا  به روی عموم مردم ایران(در سال 1350) ، بیشترین عنایت خود را متوجه زیارت کربلا مینمودند . وجود پیشوند کربلایی در جلوی اسامی نوشته شده روی سنگ قبر اموات غیاثکلا ، گواه این مدعاست که همواره محبت وعشق به امام حسین جزء لاینفک زندگی مردمان این روستا بوده است . طی سالهای اخیر نیز به محض بازگشایی راه کربلا و ایجاد امکان زیارت حرم امام حسین ، هجوم گروههای مختلف اهالی (اعم از مرد و زن و پیر و جوان و غنی و فقیر) ، به آن دیار ، بیانگر پایداری و مداومت آنها درعشق و محبت به سالار شهیدان میباشد .  

در همین راستا خوشبختانه در دومین ماه از سال جدید (1436 قمری) ، خدا به داد دل ده نفر (10 نفر) از اهالی غیاثکلا رسید و توفیق حضور آنها بهمراه 4 تن از منسوبینشان را ، در خیل اجتماع عظیم زائران اربعین حسینی که بالغ بر دومیلیون نفر ایرانی در آن شرکت داشتهاند ، نصیب فرمود . این 10 نفر همینکه نسیم عزیمت هموطنان به کوی سلطان اقلیم جوانمردی و خورشید سپهر دلدادگی و شهادت ، روح نوازشان شد ، عزم رفتن کردند تا عطش کربلا را از نرفتن‌های کوفیان در سال 61 هجری ، جبران نمایند . این رفتن دلخواسته نبود ، قسمت هم نبود ، دعوت بود ورای همه‌ی دعوتها ، تا جامانده‌ها را با این رفتن به نقطه اوج جوش برساند .  نقطه‌ی اوج جوش آمدن پیمانه‌هایی که در جامهای خالی زائرین‌اش ریخته شد تا به کاروان خسته‌ها بپیوندند و با تاول زدن پاها و بارانی شدن چشمها و به شور آمدن سینه‌ها ، بیتاب رسیدن شوند .

اینگونه رقم خورد که از میان اهالی غیاثکلا ، ابتدا حجت‌الاسلام حاج شیخ حسین جال و کربلایی علی‌آقا غیاثی هر کدام به تنهایی - و سپس حجت‌الاسلام حاج شیخ جواد غلامی به اتفاق متعلّقه‌اش حاجیه‌خانم خاتون فرجپور - و در کنار این خانواده ، شیخ عسگری جوادی نژاد(جال) باتفاق همسرش سرکار خانم محدثه جالی - و  همچنین بهمراه این دوخانواده ، آقای مهدی فرجپور - و بلافاصله پس از این گروه ، حجت‌الاسلام حاج شیخ مهدی غیاثی  و برادرش حاج محمدرضا غیاثی و برادر زاده‌اش آقای شمس‌الدّین (محمد) غیاثی در قالب یک گروه چهارنفره ، به ترتیب با خروج از مرز مهران ، روانه نجف و کربلا شدند .  

البته همشیرزادگان شیخ جواد غلامی ، یعنی بانو سیده سمیه حسینی و آقای سید هادی حسینی باتفاق همسرش از روستای پیچی‌کلا ، نیز ایشان را همراهی میکردند . مضافاً اینکه آقای حاج محمد شریفی ، دامادِ شیخ مهدی غیاثی نیز در معیت غیاثی‌ها برای پنجمین بار در این سفر عاشقانه و عرفانی حضور داشت .

ما گنهکاریم ، آری جرم ما هم عاشقی است

آری اما آنکه آدم هست و عاشق نیست ، کیست؟

زندگی بی عشق ، اگر باشد ، همان جان کندن است

دم به دم جان کندن ای دل ،کار دشواری است ، نیست؟

زندگی بی عشق ، اگر باشد ، لبی بی خنده است

بر لب بی خنده باید ، جای خندیدن گریست

زندگی بی عشق اگر باشد ، هبوطی دائم است

آنکه عاشق نیست ، هم اینجا و هم آنجا دوزخی است

عشق عین آب ماهی یا هوای آدم است

می توان ای دوست ، بی آب و هوا یک عمر زیست؟

تا ابد در پاسخ این چیستان بی جواب

بر در و دیوار می پیچد ، طنین چیست؟چیست؟

زیارت کربلا نماد تبلور بیعت عاشقانه امت با امام خویش است که زیارت اربعین آن نمود جهانی دارد . بطوریکه هرساله میلیون‌ها زائر از نقاط مختلف جهان خود را به کربلای معلی میرسانند تا آیین و مراسم اربعین حسینی را در جوار بارگاه سرور و سالار شهیدان به جای آورند . در این مراسم که با هدف همبستگی و هویت‌بخشی به یک جریان اجتماعی خوجوش و گسترده و اثرگذار در سطح بین الملل ، شکل میگیرد ، زائرین میلیونی مسیرهای طولانی را پیاده برای رسیدن به کربلا طی می‌کنند .

جریان پیاده‌روی برای زیارت سیدالشهدا در روز اربعین سابقه‌ای تاریخی و دیرینه دارد . این سنت حسنه از هنگامی که جابر بن عبدالله انصاری بعنوان نخستین زائر مضجع منور اباعبدالله الحسین(ع) در روز اربعین از مدینه به سمت کربلا رهسپار شد ، آغاز و طی سال‌های بعد ، با وجود حکومت سفاک و خونریز اموی و عباسی ، این امر توسط ائمه معصومین(ع) تکرار میگردید . اما مراسم باشکوه پیاده‌روی اربعین حسینی بطور رسمی از سال 1235 قمری شروع شد. و طی سالیان بطور مستمر و مداوم ادامه یافت. البته هرچند این مراسم در برهه‌‌هایی از زمان بدلیل سختگیری‌های حکام جور و در خطر بودن جان زائران بی‌رونق میشد . ولیکن باز دوباره جان میگرفت و برقرار میگردید تا آنجا که آخرین بار وقتی از سال 1319 قمری این سنت مجداً احیاء شد ، تاکنون وقفه‌ی جدّی در اجرای این جریان ایجاد نگردید.

عکس پیاده روی زائرین سال 1821 میلادی - 1237 قمری - 1200شمسی

عکس پیاده روی زائرین 1932 میلادی - 1350 قمری - 1310 شمسی

 عکس پیاده روی زائرین 1975میلادی - 1394 قمری - 1353 شمسی

همانطور که مشهود است پیاده‌روی اربعین حسینی در تاریخ شیعه سابقه طولانی دارد . اما این آئین عاشقانه عارفانه با سقوط دولت صدام و گشوده شدن راه کربلا به روی ایرانیان ، جلوه ویژه‌ای به خود گرفته و هر سال با شکوه بیشتری برگزار می‌شود . بطوریکه این حرکت جهان را به حیرت واداشته و رسانه‌ها را به انعکاس صحنه‌هایی از این حرکت عظیم واداشته است.

اربعین حسین(ع) کتابی قطور و پرماجراست که برگ اول آن از تنهایی علی در کوفه آغاز و صفحه پایان آن به کربلا ختم میشود و بازگوکننده‌ی حادثه‌های بسیاری است که حوادث زمان نه تنها نتوانسته است نوشته‌‌های آن را محو کند ، بلکه هر روز ابعاد تازه‌ای بر صفحاتش نقش می‌بندد .

عکس زیارت و نماز صبح نجف حاج‌شیخ‌حسین جال

عکس زیارت نجف حاج‌شیخ‌مهدی غیاثی و حاج محمدرضاغیاثی و کربلایی شمس‌الدین غیاثی و حاج آقا محمودی 

در فراسوی اربعین حسینی صدای خوش عشق و دلدادگی شنیده می‌شود ، صدایی که از ژرفای خاک کربلا روییده و تا ابد الدهر براین گنبد دوّار جاودانه خواهد ماند.

در ایام اربعین حسینی در این گوشه‌ از کره خاکی چنان هیاهویی برپاست ، و تنها در این گوشه از جهان به وسعت 90 کیلومتر راه ،چنان شوری برجاست که انسان‌های آزاده و شیدا را به سوی خود می‌کشاند.

عکس پیاده روی حاج شیخ حسین جال به سمت کربلا

عکس پیاده روی حاج شیخ جواد غلامی به سمت کربلا

عکس پیاده روی حاج شیخ جواد غلامی باتفاق همسر (حاجیه خانم خاتون فرجپور) به سمت کربلا

عکس پیاده روی حاج شیخ عسگری جال باتفاق همسر (سرکار خانم محدثه جالی) به سمت کربلا

عکس پیاده روی آقای کربلایی مهدی فرجپور به سمت کربلا

در این 90 کیلومتر عشاقی مشاهده می‌شود که هر یک به نوبه خود سعی می‌کنند عشق و ارادت خویش را به سالار شهیدان نشان دهند، از کودکان 5 و 6 ساله گرفته که با دستان کوچکشان سنگینی پارچ آب در دست و سینی غذا برسر را تحمل می‌کنند و با خواهش و تمنا به زائران آب و غذا تعارف می‌کنند که زوار حسینی با دیدن این صحنه‌ها اشک بر گونه‌هایشان جاری می‌شود.

عکس پیاده روی حاج شیخ حسین جال در مسیر کربلا جلوی مواکب پذیرایی

عکس پیاده روی حاج شیخ عسگری جال در مسیر کربلا جلوی مواکب پذیرایی

در این ایام در فاصله شهر «نجف تا کربلا» غوغا است ، فریاد «لبیک یا حسین» از ذرّه ذرّه وجود خادمین و زائرین حسین (ع) ساطع و فضای آسمان و زمین را عطرآگین کرده است . 

پیرمردانی که با پشتی خمیده آرام آرم قدم بر می‌دارند و با هر قدم فریاد یاحسین سر می‌دهند ، و مادرانی که کودکان خردسال خویش را در آغوش گرفته‌اند و خستگی نمی‌شناسند . غیور مردانی که با ایجاد موکب‌ نظیر ایستگاه‌های صلواتی ، بابذل مال و انرژی ، انواع پذیرایی صبحانه و ناهار و شام و اقامتگاه برای خواب ، انواع طعام از ماهی و ساندویچ و میوه‌‌جات ، انواع آشامیدنی‌های مختلف از چای و قهوه و نوشابه ، و انواع استقبال و نوازش تا ماساژ و درمان پای زائران ، اینها همه صحنه‌هایی از خود بجای میگذارند که نظیرش در هیچ کجای دنیا مشاهده نگردیده و نمی‌گردد .

عکس پیاده روی حاج شیخ حسین جال در مسیر کربلا جلوی مضیف و استراحتگاه

عکس پیاده روی حاج محمدرضا غیاثی در مسیر کربلا جلوی مضیف پذیرایی

وقتی زائرین به مُضیف‌ها می‌رسند ، صاحب مضیف با اصرار زائران را دعوت میکندکه مهمان او بشوند و آنجا پذیرایی شوند و نماز بخوانند و استراحت کنند ، زیرا مهمان کردن زائر امام حسین(ع) در نزد آنها بسیار اهمیت و ارزش دارد .

 عکس نماز جماعت زائرین آهنگرکلایی و بیشه‌محله ای به امامت حاج‌شیخ حسین جال در مسیر کربلا داخل موکب

عکس پیاده روی کربلایی شمس الدین (محمد) غیاثی در مسیر کربلا جلوی مضیف

کافی است که خدام این موکب‌ها زائری را ببینند که از طعام آن‌ها نخورد یا آبی ننوشد، آن وقت است که اجازه نمی‌‌دهند زائر از آن‌جا بیرون برود! برای همین بیشتر زوار حسینی ترجیح می‌دهند که مقدار کمی از نذری بخورند تا بتوانند به راه خود ادامه دهند.

عکس حاج محمدرضا غیاثی در حال کمک به خادمین مضیف در مسیر کربلا جهت توزیع فرنی

زائران در طول مسیر حرکت به سوی حرم حسینی ، دغدغه جا و مکان برای استراحت و خوابیدن ندارند، چرا که برخی موکب‌ها برای استقرار زائران تمهیداتی را اندیشیده‌اند، پس نیازی نیست که زائر پتو یا ملحفه‌ای را با خود حمل کند و بر خستگی سفر پیاده‌روی خود بیافزاید.

عکس پیاده روی حاج شیخ جواد غلامی به اتفاق دوست روحانی اش جلوی موکب در مسیر کربلا

عکس پیاده روی سید هادی حسینی باتفاق همسرش و بهمراه همشیره اش سیده سمیه حسینی در مسیر کربلا

برای شارژ موبایل و لپ‌تاپ هم مشکلی در مسیر نیست ، چرا که پنل‌های 15 تا 20 تایی در هر یک کلیومتر قرار داده‌اند.

برای اینکه زائر بتواند تشخیص دهد که تا رسیدن به کربلا چقدر باقی مانده است، تیرهای برق را از 1 تا 1460 شماره‌گذاری شده‌اند، هر کدام دقیقاً 50 متری با هم فاصله دارند.

مرسوم است که زوار در قالب گروه‌هایی مسیر پیاده‌روی اربعین را انجام می‌دهند و هر گروه برای خود پرچم مشخصی دارد، اما پیدا کردن پرچم در میان آن همه پرچم کار ساده‌ای نبست.

ازچپ‌به‌راست(مهدی و خاتون فرجپور- عسگری جال-سیدهادی حسینی-سیده سمیّه حسینی-محدثه جالی- همسرسیدهادی)

این مسیر عاشقی معمولا در 3 روز و 2 شب طی می‌شود ، بیشتر زوار حرم حسینی پیاده می‌روند، اما برخی از افرادی که توانای پیاده‌روی ندارند، خودروهایی از سوی ارتش عراق تعبیه شده که کار جابجایی این زوار را انجام می‌دهند.

زائر در روز سوم هنگامی که خورشید به غروب می‌گراید ، تابلوی ورود به شهر را را از دور مشاهده می‌کند ،‌ و ناخودآگاه آوای «جانم حسین» بر زبانش جاری می‌شود و با چشمانی اشک‌آلود این بار سریع‌تر از قبل قدم بر می‌دارد.

اکنون زائرین وارد شهر کربلا شده‌اند . همه جای کربلا مقدس است. زائران بی اختیار یا حسین می‌گویند و این شعر را زمزمه می‌کنند ، بر مشامم می‌رسد هر لحظه بوی کربلا...
و بقیه را نمی‌خوانند چون حقیقتاً به آرزوی خویش رسیده‌اند و آرزو بر دل نمانده‌اند. کمی که چشم را گرد کنی و فراخ ببینی گنبدها و گلدسته‌های حرم امام حسین (ع) و حضرت ابوالفضل العباس (ع) از دور قابل رویت است.                

     عکس هوایی از شهر کربلا

دل ها همه شکسته است... و زائرین وقتی وارد شهر کربلا میشوند به جز رسیدن به حرم , نه به چیزی فکر میکنند و نه هیچ چیزی جذبشان میکند . تنها عامل کند کننده‌ی تعجیل ناشی از اشتیاق زائرین عاشق ، ایستگاه‌های بازرسی و تفتیشی است که در هر 250 متر تعبیه شده است .

زائرین همینکه به حرم نزدیک میشوند خود به خود سراغ بین الحرمین میروند ، تو گویی بین الحرمین حرم سومی است مابین دو حرم شریف ، که سایه‌ی حریم کبریایی حضرت باریتعالی است که از فراز آسمانها بر زمین افتاده، و اجتماع و آمدوشد زائرین در این فضاء تلألوء جنب وجوش ملائک است در حرم ملکوت .

حاج شیخ مهدی غیاثی - حاج محمدرضا غیاثی - کربلایی شمس الدین غیاثی در بین الحرمین

در این فضا آدمیان تا دل به  آدمیت دارند مردد و سرگردان هستند که به کدامین حرم رو کنند. امّا همینکه دل آدمی ، در پرتو انوار مشعشع ربوبی ، رنگ و بوی الهی میگیرد . بی آنکه تفکیکی برای این دو حرم قائل باشد. به هرکدام که رو می‌کند حسین و عباس یا عباس و حسین را باهم می‌بیند. دیگر فرقی نمیکند. حسین و عباس یا عباس و حسین . اینطرف سر عباس است بر دامن حسین و آنطرف سر حسین است به دامن عباس بر روی نیزه . 

حاج شیخ مهدی غیاثی - حاج محمدرضا غیاثی - حاج محمد شریفی در بین الحرمین

به هر سوی که بروی و به هر حرم که داخل شوی توفیق عتبه بوسی امام حسین (ع) و حضرت ابوالفضل العباس (ع) را باهم داری .

در داخل حرم حسین زائرین خویش را در قتلگاه می‌یابند و جای‌جای این حرم برایشان آشناست . پرپر شدن72 تن از یاران فدایی حسین و اِربــاً اِربــا شدن سالار شهیدان در جلوی چشم همه رژه میرود .

حاج شیخ حسین جال زیارت کربلای حسینی از بالای بام حوزه علمیه

 بعد از خارج شدن از حرم و پیمودن مسیر بین الحرمین تا رسیدن به آن حرم و باز همان سیر و سلوک در فضای لاهوتی ، و این مرحله با چشمی گریان و قلبی آکنده از اندوه و ماتم .  

  حاج محمدرضا غیاثی  در بین الحرمین                

  کربلایی شمس الدین غیاثی در بین الحرمین          

 ورود به حرم ابوالفضل نیز تداعی کننده بسیاری از صحنه‌هایی است که قهرمان آن یل نام آور کربلا بود . به هر گوشه‌ی حرم که نگاه میکنی مشک می‌بینی و اشکی که از آن مشک روان است . و عباس می‌بینی و التماس او به مشک که آبرویش به تاراج میدهد . 

حاج شیخ حسین جال زیارت حرمحضرت عباس (ع)  از بالای بام حوزه علمیه

 زائران پس از زیارت و خروج از حرم برای زیارت سایر مکانها ، ابتدا به محل قطع شدن دست چپ حضرت عباس که یک بارگاهی برای آن درست شده است میرسند و با این دست که دومین قربانی از وجود ابوالفضل میباشد بیعت می‌نمایند .

حاج شیخ مهدی غیاثی - حاج محمدرضا غیاثی زیارت کف العباس

زائرین با ادامه‌ی همان مسیر و گذشتن از یک کوچه تنگ و رسیدن به نبش کوچه بعدی میتوانند محل قطع شدن دست راست که اولین قربانی از وجود ابوالفضل میباشد را زیارت نمایند.

و زائران در بازگشت اگر همان مسیر را ادامه دهند به تل زینبیه میرسند ، تل زینبیه بلندی مشرف بر حرم است که حضرت زینب روی آن می‌آمده  و از آنجا ناظر کارزار روز عاشورا و به شهادت رسیدن یاران و فرزندان ابا عبدالله و قتلگاه حسین بوده است . تل حدودا 150 متر با خیمه گاه و حدودا 75 متر با قتلگاه فاصله دارد.

 حاج شیخ مهدی غیاثی - کربلایی شمس الدین غیاثی زیارت تل زینبیه

حاج شیخ مهدی غیاثی - حاج محمدرضا غیاثی زیارت تل زینبیه

و سرانجام زائران به علقمه میروند ، رودخانه‌ای که هرگز جاذبه‌ی یک رودخانه را ندارد ، ولیکن چنان اعتباری از عباس وام گرفته است که دلهای زائران به سویش پر می‌کشد. چون هرگز رودخانه و یا نهر تلقی‌اش نمی‌کنند . آنجا از منظر عاشقان ، معراج عباس است .عباس تشنه کام , با ریختن آب و نخوردن آن ، از معبر وفا تا سدره المنتهی سیر میکند و در مذبح علقمه ، خویشتن خویش به خنجر عطش قربانی می‌نماید. 

عکس هوایی علقمه در شهر کربلا - و عکس علقمه از نزدیک که توسط شمس الدین غیاثی گرفته شد





ملانصرالدین و دود کباب
نوشته شده در چهارشنبه ۱۷ دی۱۳۹۳
ساعت : 19:49
نویسنده : محمّدباقر غیاثی

فقیری از کنار دکان کبابفروشی میگذشت. مرد کبابفروش گوشتها را در سیخها کرده و به روی آتش نهاده باد می زد و بوی خوش گوشت سرخ شده در فضا پراکنده شده بود. بیچاره مرد فقیر چون گرسنه بود و پولی هم نداشت تا از کباب بخورد تکه نان خشکی را که در توبره داشت خارج کرده و بر روی دود کباب گرفته به دهان گذاشت.

او به همین ترتیب چند تکه نان خشک خورد و سپس براه افتاد تا از آنجا برود ولی مرد کباب فروش به سرعت از دکان خارج شده دست وی را گرفت و گفت: کجا می روی پول دود کباب را که خورده ای بده.

از قضا ملانصرالدین از آنجا می گذشت جریان را دید و متوجه شد که مرد فقیر التماس و زاری می کند و تقاضا می نماید او را رها کنند. ولی مرد کباب فروش می خواست پول دودی را که وی خورده است بگیرد.

ملا دلش برای مرد فقیر سوخت و جلو رفته به کباب فروش گفت: این مرد را آزاد کن تا برود من پول دود کبابی را که او خورده است می دهم.

کباب فروش قبول کرد و مرد فقیر را رها کرد. ملا پس از رفتن فقیر چند سکه از جیبش خارج کرده و در حالی که آنها را یکی پس از دیگری به روی زمین می انداخت به مرد کباب فروش گفت: بیا این هم صدای پول دودی که آن مرد خورده، بشمار و تحویل بگیر.

مرد کباب فروش با حیرت به ملا نگریست و گفت: این چه طرز پول دادن است مرد خدا؟

ملا همان طور که پول ها را بر زمین می انداخت تا صدایی از آنها بلند شود گفت: خوب جان من کسی که دود کباب و بوی آنرا بفروشد و بخواهد برای آن پول بگیرد باید به جای پول صدای آنرا تحویل بگیرد.




شب یلدا
نوشته شده در دوشنبه ۱ دی۱۳۹۳
ساعت : 1:5
نویسنده : بهروز علیپور اسپاهی

شب یلداست مراقب باش خرابت نکند

غافل از واقعه‌ی کربلایت نکند

ای که دم میزنی از عشق حسین بن علی

آنچنان باش که ارباب جوابت نکند

www.ghiaskola.ir




يا من ذكره شفا
نوشته شده در پنجشنبه ۶ آذر۱۳۹۳
ساعت : 18:17
نویسنده : خانم جالوی‌نژاد (فاطم)
**یا من ذکره شفاء**

روزی که رشته تجربی رو به عشق مشاغل درمانی انتخاب کردم ، یا روزی که سعی کردم رشته دانشگاهیم رو مرتبط با مسائل بالینی در نظر بگیرم ، یا تا همین یه هفته پیش که مدرک کارشناسیم لابه لای مباحث تئوری کلاس و دانشگاه خاک می خورد ؛ فکرش رو هم نمی کردم که رفتن تو این مسیر یعنی پذیرفتن یه سری بن بست ها تو زندگی! ، یعنی لمس لحظه هایی از زندگی آدم هایی که بزرگترین داشته شون رو از دست دادن! ، اما نتونستن یا نشد که بتونن کاریش کنن...! یعنی بتونی تموم شدن ببینی و تموم نشی..!

اینکه بتونی کنار آدم های بی کس و کاری باشی که کنار هزار و یک بدبختی باید شاهد ذره ذره از دست رفتن بزرگترین دارایی شون... یا شاید تنها دلخوشی شون باشن..!

اینکه بتونی دووم بیاری تو چشم های تازه پدر جوونی نگاه کنی که هنوز از شک لوسمی خودش بیرون نیومده باید دنبال دوا درمون نقص نو رسیده اش باشه..!

باید بتونی تو چشمای نگران یه مادر نگاه کنی و بهش دروغ بگی! دروغ بگی درباره چیزی که تو می‌دونی تو تمام شریان های جوونش هست هر چند هزاااااااااار بار آرزو می کنی که نباشه!!!

تمحل نگاه مظلومانه و تن رنجور کوچولوهایی که از همه دنیای به این بزرگی اتاق های تمام سبز بیمارستان با چهره تلخ و بدمزه اش نصیبشون شده..!

طفل معصومایی که هنو از وجود مادر جدا نشده ، بجا آغوش گرمش هم جسم نحیف شون ، هم خون شون به امید شفاء تو شیشه شده..!!!

.

.

.

این راه یعنی بپذیری یه جاهایی بهتره نشنوی...نبینی...و مهم تر بتونی خاموش باشی!!!

این روزها ناخداگاه قدر داشته هام رو بیشتر می دونم!

این هفته لحظه هام با"الحمد لله" و "اللهم اشف کل مرضانا" گذشت..

این روزها به خونه که می رسم قلبم به خودش فشار میاره! گمونم می خواد سنگ بشه!

حس می کنم کمی سختی قلب لازمه این کاره که انگار با گذشت زمان حاصل میشه...!!!!!!!!

"والسلام"

پی نوشت:

"لطفا به نیت شفاء همه بیماران مخصوصا کوچولوها یه صلوات هدیه به بیمار کربلا"

برگرفته از  http://fati-mati.blogfa.com




ساعت : 0:12
نویسنده : فخرالدّین قاسمی
نوشتار اصلی: تاریخ تبرستان
 
 آرش کمانگیر که از آمل به مرو تیر انداخت
 
غار هوتو

با کشفیات دانشمندان در غارهای هوتو و کمربند، گواهی بر زندگی انسان‌ها در ۷۵ هزار سال پیش از این بدست آمده‌است، علاوه بر این، باستان‌شناسی در گوهر تپه، که ثابت کرد مازندران بیش از ۶ هزار سال پیشینه تمدن شهری دارد، مازندران را به یکی از مهترین پایگاه‌های باستان‌شناسی در منطقه خاورمیانه و جهان شناسانده‌است و آن در فرهنگ سازی و تمدن شهرنشینی مردم در ایران نقش مهمی را ایفا کرده‌است، در حالی که آمل شهری که آن را دومین شهر کهن ایران می‌خوانند هم در این استان جا دارد و تاریخ آمل جزو تاریخ‌های اول شهری است که در زمان مردم آمارد یا همان آماردیان شکوفا شده‌است. مازندران جزوی از قلمرو پادشاهی ورگانا، و پس از آن یکی از استان‌های مهم پادشاهی طبرستان (که پس از شاه عباس طبرستان ایالتی از ایران و مازندران استانی از این ایالت شد)، بوده‌است.

مردم بومی آن تپوری (مازندرانی) وآمارد و گیلک هستند، مازندران اولین پایگاه اسلامی و شیعه دوازده امامی است و خاندان مرعشی و خاندان ناصر الحق اطروش هم در مازندران به پایتخت گری آمل بوده‌اند. بعداز غلبه آریایی‌های مهاجم ومهاجرت بومیان، ساکنان جدید پس از مدتها ظاهر زیرفرمان هخامنشیان قرار گرفتند. درکتیبه‌بیستون سرزمین مازندران به نام پشتخوارگی ودر اوستا پزشخوارگر آمده است و مازندران قلمرو اشکانیان و آمل مرکز اصلی آن بوده‌ است.

هم‌زمان با فتوحات مسلمانان از سلسله‌های پادوسبانان، آل باوند و افراسیابیان نام برده شده است که در طبرستان یا قسمتی از آن حکومت می‌کرده‌اند و استقلال نسبی داشته‌اند. مورخان درباره اولین حمله مسلمین به طبرستان وحدت نظر ندارند.

مازندران (تبرستان) تنها ناحیه‌ای از ایران است که در دوره اول فتوحات اعراب (۶۴۹-۶۳۷ میلادی) و حتی در زمان بنی امیه تسخیر نشد و در زمان بنی عباس (۷۶۵ میلادی) ضمیمه گشت.

اقتصاد مازندران کاملاً به طبیعت پرنعمتش وابسته‌است، که از راه کشاورزی و مواد غذایی با داشتن بالاترین تولید فرآورده‌های غذایی دریایی و جنگلی و صنعتی در میان همه مناطق ایران و کشورهای همسایه از جمله خاویار، در این استان مورد بهره‌برداری واقع می‌شود، همچنین، صنعت گردشگری، که هر ساله بیش از دوازده میلیون مسافر از مازندران دیدن می‌کنند. غرب مازندران از نظر دریایی و شهر و مرکز مازندران از نظر سرسبز بودن جنگل‌های انبوه دارای اهمیت بوده و در ایران خود را در صدر استان گردشگری جای داده‌است.

آمل بام ایران

کوه دَماوَند بام ایران کوهی در شمال ایران است که به عنوان بلندترین کوه این کشور و بلندترین آتشفشان خاورمیانه شناخته می‌شود. این کوه در قسمت مرکزی رشته‌کوه البرز در جنوب دریای خزر و در بخش لاریجان شهرستان آمل قرار دارد. کوه دماوند که از نظر تقسیمات کشوری در استان مازندران قرار دارد، به هنگام صاف و آفتابی بودن هوا از شهرهای تهران ورامین و قم و همچنین کرانه‌های دریای‌خزر قابل رؤیت است. نزدیکترین شهر بزرگ به این‌کوه رینه است. کوه دماوند در سی‌ام تیرماه سال ۱۳۸۷ بعنوان نخستین اثر طبیعی ایران در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد. همچنین قله دماوند از سال ۱۳۸۱ به عنوان «اثر طبیعی ملی» در شمار مناطق چهارگانه ارزشمند از نظر حفاظت محیط زیست قرار گرفته‌است. از دماوند در اساطیر ایران هم یاد شده‌است و شهرتش بیش از هرچیز به این سبب است که ضحاک (پادشاهی ستمگر و اژدهافش) در آن به بند کشیده شده‌است. در آثار ادبی فارسی نیز فراوان به این اسطوره و به طور کلی‌تر کوه دماوند اشاره شده‌است. دماوند دارای چشمه‌های آب گرم لاریجان، اسک و وانه است.[۳۱][۳۲]

 



جانب عشق عزیز است فرو مگذارش
نوشته شده در سه شنبه ۲۰ آبان۱۳۹۳
ساعت : 20:48
نویسنده : مدیر وبلاگ
مطلب ذیل برگرفته از وبلاگ جدید مخموران غیاثکلایی جام عشق حسین (ع) میباشد. با آدرس
http://ghiaskolaaasheq.blogsky.com


شب عاشورا توی مسجد احرار غیاثکلا

 جواد نیکپور مرثیه جانسوزی تلاوت میکرد

و عزاداران حسین با کوفتن برسینه

دل را به گواهی میگرفتند تا عشق نهانی‌اش آشکار 

 و بیعتی هرساله با خداوندگار عشق ، بنا کند 

ما مخموران جام عشق حسین نیز

همره قافله بودیم و به صد شور و نوا

دل به حسین داشتیم و سر به زیر پایش  

 یکی ، که اهل دل نبود و با عشق بیگانه

چون این جذبه بدید ، متحیر پرسید

اینان اهل کجایند و شغلشان چیست؟؟

جواب شنید: شیدا کلایی‌اند و خریدار رنج عشق

 و اگر لازم باشد در بهای آن ، جان فدا میکنند

گفت: دادن جان دور از عقل و آداب آدمیّت نیست؟

و آیه " لاتُلقُوا بِاَیدیکُم الَی التَهلُکه " را خواند

جواب شنید: از انسان عاشق ، فنا شدن بعید نیست

و روایت " فَاِنَّ اللهَ قَد شاءَ أَن یَراکَ قَتیلا " از پی آن

گفت: اگر نمونه اش سراغ دارید ، بنمایانید آنرا

ناگهان صدای جمع عزادار بانگ برداشت 

حسین حسین حسین حسین 

شهید دشت کربلا

حسین حسین حسین حسین 

پرسید: ز چه رو دلالت عشق بر حسین کنید؟

او ادای تکلیف به حفظ دین کرد و ناگزیر کشته شد

در پاسخ شنید: چه امتیازی بر ناگزیرهاست و  

آیا عشق و دیوانگی عالَم به حسین

بهر کشته‌ای بی اختیار و بی اراده است؟  

گفت: گیرم که حسین شهید ره عشق باشد ولی

عشق حسین به چه کار عالَم آید؟

شنید: برآستـان جانان گر سـر توان نهادن

           گلبانک سربلندی بر آسمان توان زد

 عالَم بدین جنون ، صد جان شیرین 

به جان خویش بیفزایند

گفت: با تکیه بر عقل ، عالَم توان گرفتن

پاسخ شنید

حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است

کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد




حماسه حسینی از منظر استاد مطهری
نوشته شده در دوشنبه ۵ آبان۱۳۹۳
ساعت : 15:17
نویسنده : حمید حسین‌زاده

تاریخچه عاشورا ، تاریخچه‏ ای است‏ که دو صفحه دارد ، یک صفحه آن صفحه ‏ای است سیاه و تاریک ، نمایشی است‏ که از جنایت بشریت ، یک داستان جنایی و یک ظلم بی‏ حد و حساب است . و بنابراین ، داستان جنائی ما قهرمانانی دارد که قهرمانان جنایت اند . پسر معاویه ، پسر زیاد ، پسر سعد و یک عده افراد دیگر ، قهرمان این داستان جنایی هستند . اما تمام این داستان جنایت‏ نیست . یعنی داستان ما یک صفحه ندارد ، دو صفحه دارد . تنها این نیست‏ که یک عده جنایتکار بر یک عده مردم پاک و بیگناه جنایت وارد کردند .آن صفحه ی دیگر بیشتر قابل مطالعه است .

آن صفحه جنبه مثبت دارد ،  صورت فعالی دارد ، نمایشگاهی است از عظمت و علو بشریت ، از رفعت‏ بشریت ، نمایشگاه معالی و مکارم انسانیت است ، سراسر حماسه است ، عظمت و شجاعت و حق خواهی و حق‌پرستی در آن موج می‏زند .  ازاین نظر قهرمان داستان ، پسران علی ( ع ) هستند ، حسین‏ ابن‏ علی ( علیهماالسلام ) است ، عباس‏ ابن‏ علی ( علیهماالسلام ) است ، دختر علی(ع) زینب است .

امام‏ حسین ( ع ) در شب عاشورا اصحاب خودش را ستایش کرد . نگفت یک‏ عده مردم بیگناه و بیچاره فردا کشته می‏شوید و به عمر شما خاتمه داده‏ می‏شود ، بلکه آنها را ستایش کرد و فرمود : من یارانی در جهان بهتر از یاران خودم سراغ ندارم ، یعنی من شما را بر یاران بدر که‏ یاران پیغمبر ( ص ) بودند ، بر یاران پدرم علی ( ع )  ترجیح می‏دهم .

اعتراف بکنیم که ما در گذشته این اشتباه را مرتکب‏ شده‏ ایم که این داستان را فقط از یک طرف آن مطالعه کرده‏‌ایم و غالبا آن‏ طرف دیگر داستان را مسکوت‏ عنه گذاشته‏ ایم . یعنی ما نمایشگر قهرمانیهای‏ جنایتکارانه پسر معاویه و پسرزیاد و پسرسعد بوده و هستیم .

من برای این دسته‏ ها و مراسم حقیقتا احترام قائل هستم چون ابراز احساسات است‏ ، احساساتی صددرصد طبیعی ، ناشی از عقیده و ایمان نباید اینها را نسخ کرد ، نباید با اینها مبارزه کرد ، باید اینها را اصلاح کرد . فقط اشتباه این ها  در این است که وقتی می‏خواهند ابراز احساسات بکنند ، به شکلی ابراز احساسات می‏کنند که فقط نمایشگر قهرمانی جنایتکارانه جنایتکاران و نمایشگر مظلومیت آن کسی اند که به او عشق می‏ورزند و علاقه دارند .  نمی‏دانند حالا که می‏خواهند نمایشگری بکند ، باید طوری نمایشگری بکنند که نمایشگر حماسه‏ حسینی باشند ، نمایشگر آن جنبه نورانی و روشن تاریخ عاشورا باشند ، نمایشگر روح حسین‏ ابن‏ علی (علیهماالسلام) باشند .

خوشبختانه کم‏ و بیش این‏ بیداری پیدا شده است و گاهی انسان به چشم می‏بیند که بعضی از دستجات‏ توجه کرده‏ اند که چه باید بکنند و چه می‏کنند هر کس دیگری ، هر شخصیت تاریخی ، در شرایطی قرار بگیرد که حسین‏ ابن‏ علی‏ علیهما السلام در شب عاشورا قرار گرفت ، یعنی در شرایطی که تمام راههای‏ قوت و غلبه ظاهری بر دشمن بر او بسته باشد ، و قطعا بداند که خود و اصحابش بدست دشمن کشته می‏شوند ، در چنین شرایطی زبان به شکایت باز می‏کند و این را تاریخ گواهی می‏دهد . جملاتی می‏گویند نظیر : تف بر این‏ روزگار ، افسوس که طبیعت با من مساعدت نکرد . اما حسین ع مثل اینکه تمام‏ محیط برایش مساعد است و واقعا هم مساعد بود ، آن شرایط برای کسی‏ نامساعد است که هدفش حکومت دنیوی باشد . برای کسی که حتی حکومت و همه‏ چیز را در راه حق و حقیقت می‏خواهد ، و می‏بیند در راه خدای خودش قدم برداشته‏ ، محیط مساعد است . او جز سپاس و شکر چیز دیگری نمی‏بیند . تا آخرین لحظه‏ ها عملش ، حرکاتش ، سکناتش ، سخنانش ، تمام حق‏ خواهی ، حق پرستی و موجی از حماسه است .

شب تاسوعا که برای آخرین بار به او عرضه می‏دارند یا کشته شدن یا تسلیم ! اظهار می‏دارد ، « و الله لا اعطیکم‏ بیدی اعطاء الذلیل و لا افر فرار العبید» به خدا قسم که من هرگز نه دست ذلت به شما می‏دهم و نه مثل بردگان فرار می‏کنم . مردانه مقاومت می‏کنم تا کشته بشوم . آن ساعتهای آخر ، اباعبدالله ( ع ) باز همان است . باور نکنید که اباعبدالله این جمله‏ را گفته باشد : « اسقونی شربة من الماء فقد نشطت کبدی » . من که این‏ جمله را در جائی ندیده‏ ام ، حسین(ع) اهل این‏جور درخواستها نبود ، بلکه‏ او در مقابل لشکر دشمن می‏ایستد و فریاد می‏کند : امیر شما ، فرمانده کل شما ، به من گفته است که‏ از این دو کار یکی را انتخاب کن یا شمشیر ، یا تن به ذلت دادن ، آیا من‏ تن به ذلت بدهم ؟ هیهات که ما زیر بار ذلت برویم ! ما تن خودمان را در جلوی شمشیرها قرار می‏دهیم ولی روح خودمان را در جلوی شمشیر ذلت هرگز فرود نمی‌آوریم . خدای من که در راه رضای او قدم بر می‏دارم راضی نیست و می‏گوید نکن ، پیغمبر(ص) که وابسته به مکتب او هستم ، می‏گوید نکن ، آن دامن هایی که من در آنها بزرگ شده‏ ام ، دامن علی ( ع ) که روی زانوی او نشسته ‏ام به من می‏گوید تن به ذلت نده این یک حماسه است اما نه یک حماسه شخصی یا قومی . در آن منیت نیست ، در آن خود پرستی نیست ، خدا پرستی است.

در روز عاشورا حسین علیه‏السلام حد آخر مقاومت را هم می‏کند ، دیگر وقتی است که به کلی‏ توانایی از بدنش سلب شده است . یکی از تیراندازان ستمکار تیر زهرآلودی‏ را به کمان می‏کند و بسوی اباعبدالله ( ع ) می‌اندازد که در سینه اباعبدالله ( ع ) می‏نشیند و آقا دیگر بی ‏اختیار روی زمین می‏ افتد . چه‏ می‏گوید ؟ آیا در این لحظه تن به ذلت می‏دهد ؟ آیا خواهش و تمنا می‏کند ؟ نه ، بلکه بعد از گذشت این دوره جنگیدن رویش را بسوی همان قبله‏ای که از آن هرگز منحرف نشده است می‏کند و می‏فرماید : « رضا بقضائک و تسلیما لامرک و لا معبود سواک یا غیاث المستغیثین»  این است حماسه الهی‏ ، این است حماسه انسانی .




ساعت : 23:36
نویسنده : فخرالدّین قاسمی

safar be lar سفر ناصرالدین شاه به لارdar rahe shekar lar سفر شکار ناصرالدین شاه به لار   سال 1269




اساتید آملی موسیقی سنتی ایران
نوشته شده در جمعه ۲ آبان۱۳۹۳
ساعت : 23:25
نویسنده : فخرالدّین قاسمی

farhang sharif فرهنگ شریف   استاد تارفرهنگ شریف (نفر اول از چپ) استاد تار آملی به همراه گلپا و سیامک پورزند و علی  تابش

فرهنگ شریف،(زادهٔ۱۳۱۰ خورشیدی در آمل)، از نوازندگان سرشناس و برجسته و صاحب‌سبک  تار است[۱]  فرهنگ شریف از نوازندگان برتر ایران است.وی از چهار سالگی تحت تاثیر آموزش موسیقی به وسیله ی پدرش و نیز رفت و آمد بزرگان موسیقی به منزل آنها خصوصا عبدالحسین خان شهنازی برادرحاج علی اکبرخان شهنازی، موسیقی را فرا گرفت.پدر فرهنگ شریف دکتر داروساز بود و با اهل هنر نیز معاشرت می کرد.

وی تار را نزد استادانعبدالحسین ‌شهنازی و مرتضی نی‌داوود،تارنوازان بزرگ اواخر دوره‌قاجار و اوایل‌پهلوی آموخت، اماشیوهٔ نوازندگی وی به‌اساتیدش شباهتی ندارد و مخصوص خود اوست. وی ازتکنوازان‌وبداهه‌نوازان‌ سرشناس  موسیقی ایرانی شناخته می‌شود.

در سن دوازده سالگی نخستین تک‌نوازی خود را که بصورت زنده از رادیو پخش می‌شد با موفقیت اجرا کرد و به دنبال آن در اغلب برنامه‌های گلها به عنوان تک نواز آواز، خوانندگان برنامه را همراهی می‌کرد.[۱][۲]

یکی از مهم‌ترین و دلنشین‌ترین سبک‌های نوازندگی تار متعلق به اوست. وی با ابداعاتی که در نحوه‌ی انگشت‌ گذاری و مضراب‌‌زنی در نقاط مختلف سیم‌های تار انجام داده، از تار صدایی کاملاً متفاوت به وجود آورده که بسیاری معتقدند زیباترین صدای تولید شده از ساز تار است.

وی با قریحه ی بی‌ مانندش، ملودی‌هایی بسیار لطیف و زیبا ساخته‌است. استفاده از ظرفیت‌های تار در صدادهی‌های متنوع، سکوت‌های سنجیده، آفرینش جملاتی فارغ از قالب‌های ردیف، جواب‌های کوتاه و مؤثر، اجرای ماهرانه انواع کشش‌ها و مالش‌های طولی و عرضی که ریشه در روش‌های ویولن‌نوازی ایرانی دارد، تکیه بر خیال آزاد و قدرت ایجاد موقعیت‌های خلسه‌آور در هنگام تک‌نوازی و آفرینش کوک‌های گوناگون اختصاصی از ویژگی‌های برجسته هنر نوازندگی فرهنگ شریف به‌شمار می‌رود به گونه‌ای که سبک و اسلوب نوازندگی اش منحصر به خود او بوده و از ساز هیچ نوازنده‌ای به غیر از ساز خودش شنیده نشده است.

sharif.jpg8  فرهنگ شریف   استاد تار

او از سوی مرکز حفظ میراث‌فرهنگی‌شرق در دانشگاه موزه هنرلندن برای برگزاری کنسرت پژوهشی و همچنین تشکیل کارگاه تخصصی ساز تار دعوت شد. در این سفرعلاوه بر اجرای کنسرت پژوهشی ویژگی‌ های ساز تار را در ۵ جلسه تشریح کرد.

sharif.jpg3  فرهنگ شریف   استاد تار

این کنسرت از سوی دانشجویان و علاقه‌مندان با استقبال فراوانی مواجه شد.فرهنگ شریف کنسرت های پژوهشی در کشورهای آلمان و انگلستان برگزار نمود.فرهنگ ششریف در ایران نیز کنسرت های معتددی در تالار های متعدد و فستیوال ها و جشنواره ها برگزار کرد و همچنین همراه با محمد رضا شجریان کنسرت های متعددی در کشور ایران و کشورهای مختلف اجرا نمود.

sharif.jpg7  فرهنگ شریف   استاد تار

فرهنگ شریف در کارنامه هنری خود با خوانندگانی چون گلپا، ایرج، تاج اصفهانی، دلکش, غلامحسین بنان، محمدرضا شجریان، محمودی خوانساری، روح انگیز همنوازی داشته‌است و در چند فستیوال بین‌المللی از جمله فستیوال موسیقی برلین توانسته‌است ساز تار را به خوبی به جهانیان بشناساند.

sharif.jpg4  فرهنگ شریف   استاد تار

فرهنگ شریف چند سالی را در دانشگاه‌های مطرح آمریکا به امر آموزش موسیقی مشغول بود. استاد فرهنگ شریف همچنین دارای نشان درجه یک هنری معادل دکترا است که در دوره ریاست جمهوری آقای خاتمی به ایشان اهدا شده‌است




زن و شوهر عاشق!
نوشته شده در پنجشنبه ۱ آبان۱۳۹۳
ساعت : 22:29
نویسنده : فخرالدّین قاسمی

زن و شوهری بیش از 60 سال با یکدیگر زندگی مشترک داشتند. آنها همه چیز را به طور مساوی بین خود تقسیم کرده بودند. درمورد همه چیز با هم صحبت می کردند و هیچ چیز را از یکدیگر پنهان نمی کردند مگر یک چیز: یک جعبه کفش در بالای کمد پیرزن بود که از شوهرش خواسته بود هرگز آن را باز نکند و درمورد آن هم چیزی نپرسد.
 
در همه این سالها پیرمرد آن را نادیده گرفته بود اما بالاخره یک روز پیرزن به بستر بیماری افتاد و پزشکان از وی قطع امید کردند. درحالی که با یکدیگر امور باقی را رفع و رجوع می کردند پیرمرد جعبه کفش را آورد و نزد همسرش برد.
 
پیرزن تصدیق کرد که وقت آن رسیده که همه چیز را در مورد جعبه به شوهرش بگوید. پس از او خواست تا در جعبه را باز کند. وقتی پیرمرد در جعبه را باز کرد دو عروسک بافتنی و مقداری پول به مبلغ 95 هزار دلار پیدا کرد پیرمرد در این باره از همسرش سوال نمود.
 
پیرزن گفت : هنگامی که ما قول و قرار ازدواج گذاشتیم مادربزرگم به من گفت که راز خوشبختی زندگی مشترک در این است که هیچ وقت مشاجره نکنند او به من گفت که هروقت از دست تو عصبانی شدم ساکت بمانم و یک عروسک ببافم.
 
پیرمرد به شدت تحت تاثیر قرار گرفت و سعی کرد اشک هایش سرازیر نشود فقط دو عروسک در جعبه بود پس همسرش فقط دو بار در طول زندگی مشترکشان از دست او رنجیده بود از این بابت در دلش شادمان شد پس رو به همسرش کرد و گفت این همه پول چطور؟ پس اینها از کجا آمده؟پیرزن در پاسخ گفت: آه عزیزم این پولی است که از فروش عروسک ها به دست اورده ام!!!!




انسانی که ما هستیم!!!
نوشته شده در پنجشنبه ۲۴ مهر۱۳۹۳
ساعت : 23:11
نویسنده : خانم قاسمی (حدیث)

 

به نامش

با دیدن فیلمی که بخشی از زشتی های جامعه ی ما رو عریان نشان میداد تا چند ساعت اعصابم بهم ریخته بود و با اعصابی خراب به این فکر میکردم که چرا ما به اینجا رسیده ایم !!!!؟ مگر ما مسلمان نیستیم؟ پس چرا جامعه ی اسلامی ما پر از گناه و تزویر و حق خوری و روابط نامشروع شده!؟ مگر ما به آیین پیامبری لبیک نگفته ایم که به امانت شهره بوده پس این همه خیانت در امانات از کجا آمده!؟ مگر نه آنکه در باور ما دروغ گو دشمن خداست پس چرا زبانمان را جز به دروغ و نیرنگ نمیگشاییم و راستگویی در این روزها کیمیا شده است! مگر غش در معامله حرام نیست پس چرا برنج مرغوب و نامرغوب را درهم میکنیم و آب در شیر میریزیم و لاشه ی خر دست مردم میدهیم!!! مگر دین ما جز به پاکی دعوت کرده است که این همه ناپاک شده ایم!؟ مگر اسلام جز به مهربانی و هم نوع دوستی دعوت کرده است که این همه نسبت به یکدیگر نامهربانیم! مگر ما شیعه ی بزرگ مردی نیستیم که یتیم نوازی مرام او بود و از قوت خود میزد تا مبادا همسایه اش گرسنه سر به بالین بگذارد پس چرا ما مال یتیمان را میخوریم و از اوضاع همسایه مان بیخبریم و مسکین را از خود میرانیم و تمام فکر و ذکرمان افزودن به زیورآلات خودمان است در حالی که بسیار گرسنه ها هستند که در چند قدمی ما شب ها گرسنه به خواب میروند! مگر زنا در آیین ما حرام نیست؟ مگر دین ما ما را دعوت به پاکدامنی نکرده است پس چرا دور و برمان از بوی متعفن روابط نامشروع آکنده است و به اسم آزادی عریان میشوند!!! من خود مخالف آزادی اندیشه و بیان نیستم اما دموکراسی غیر از برهنگی است و جای بسی تاسف است که امروزه حجاب برابر شده با عقب افتاده بودن!!! سیطره ی فساد اخلاقی موجب شده که تا این اندازه بنیان خانواده سست شود و طلاق روز به روز فزونی یابد! چرا ما از خدایمان طلبکاریم! ؟چرا به داده هایش نمینگریم و تنها نداشته هایمان به چشم مان میآید و چشم و هم چشمی دیده هایمان را کور کرده است! چرا راحت دل میشکنیم؟ مگر پیامبر و امامان معصوم ما جز با مهربانی رفتار میکردند که ما اینگونه بی عاطفه شده ایم و به راحتی دلی را میسوزانیم.  دلی که حرم خداست و اینجاست که مسیحیان مینازند که مسیح پیامبر محبت بوده است. آخر مگر محمد( ص ) جز مهربانی آورد؟ رفتار من و توی مسلمان است که چهره ی دینمان را خراب کرده وگرنه که

" اسلام به ذات  خود ندارد عیبی   هر عیب که هست از مسلمانی ماست"

من دراینجا سعی نکردم که شعار دهم نه! من فقط پلشتی و زشتی های جامعه مان را واگو نمودم و نوشتم ، از رنجی که میبریم نوشتم، از آنچه که هستیم نوشتم باشد تا این نوشته تلنگری باشد بر شخص من و آنکه به دنبال حقیقت است .

برگرفته از  http://fati-mati.blogfa.com




آزموده را آزمودن خطاست
نوشته شده در یکشنبه ۱۳ مهر۱۳۹۳
ساعت : 19:24
نویسنده : عرفان خرقه‌پوش (پیرمرد)

پستچی بسته ای آورده بود. برای دریافت آن به درب اصلي ورودی رفتم. پس از دریافت بسته پستی ناگهان مأموری که کمین کرده بود پایش را لای در گذاشت و مانع بسته شدن درب شد . دو تن دیگر هم به كمكش آمدند . به این شیوه زننده اعتراض کرده و این عمل را هتک حرمت حریم خصوصی و منازل مردم دانستم و مانع ورودشان شدم. آنها ناگزیر شدند مسئول بالاتر را فراخوانده و حکمی نشان دهند. به آنها گفتم "حکم قضایی کلی" غیرقانونی است و هر حکمی باید آدرس و نام مشخصی داشته باشد و صدور حکمی که هیچکدام از معیارهای قانونی را رعایت نکرده باشد جرم است. از مسئول این گروه خواستم با مافوقشان که نامش در حکم آمده است تماس بگیرد تا با وی صحبت کنم . پاسخ داد دسترسی نداریم . سرانجام با زور وارد شدند و قیچی قفل شکن برای شکستن قفل در پشت بام آوردند و ضمن برچیدن "اِل اِم بی" ها بدون اطلاع ساختمان مجاور به بام آنها رفته و همین قطعات را ضبط کردند و صورتجلسه اي هم صادر نكردند . در حالی که طبق ماده 9  آیین نامه اجرایی«وزارت كشور مكلف است در قبال توقيف تجهيزات موضوع قانون صورتجلسه‌اي تنظيم... نمايد».

این چندمين بار در سال های گذشته است که چنین صحنه‌هایی را مشاهده می‌کردم. شايد برخی کسان آنگاه كه شترحادثه درخانه‌شان خوابید ، حساسیت‌شان به این دست امور بیدار شود و بفهمند كه امثال من چه ميگوئيم ، ولي اين يك واقعيت است كه بيشترين امكانات و پتانسيل تشكلهاي انتظامي و امنيتي كشور ، بجاي رسيدگي به نظم و انظباط و امنيت جامعه ، صرف اينگونه امور پيش پا افتاده ميشود.

در شرایطی که طبق آمارهای رسمی 10 میلیون بیکار وجود دارد و فشارهای اقتصادی همچنان برگرده مردم سنگینی می‌کند و دهها معضل اجتماعی و سیاسی دیگر وجود دارد ، و همه اينها موجبات دست‌اندازي بخشي از آحاد جامعه به مال و جان و ناموس و امنيت و آرامش عموم جامعه ميگردد ، روانه كردن عده‌اي مأمور به خانه مردم بمنظور جمع كردن ديش و يا ايجاد ممانعت براي شهروندان مدپوش ، جز فرصت ایجاد تنش و حادثه و دور کردن مردم و تحریک به خشم چه بهره ای دارد؟

جرم انگاشتن برخورداري و استفاده از تجهیزات ماهواره ، سال هاست هزینه های مادی و حیثیتی بزرگی را به مردم و به کشور تحمیل کرده است. و سالهاست صدها نوشته و مصاحبه کارشناسانه از سوی حقوقدانان ، روزنامه‌نگاران و پژوهشگران در نقد این جرم انگاري و عملیات ناشی از آن منتشر شده است ، ولی گویی قرار نیست گوش شنوایی وجود داشته باشد . از سوی دیگر طي سالهاي اخير پزشكان و مسئولان و کارشناسان مختلف از پارازیت‌ها و خطرات و زیان‌های ناشی از آن اعم از سرطان زا بودن و عقیم کردن زنان و مردان ، سخن می‌گویند و آثار تخریبی بر سلسله اعصاب شهروندان را گوشزد می‌کنند ، اما تأثيري حاصل نمی‌شود .

نكته ويژه و جالب اينجاست ، مسئولين و مأموريني كه پافشاري بر اجراي اينگونه طرحها و عمليات ايذايي دارند ، خود براين امر واقفند که چند ساعت بعد از عمليات جمع آوري ديشها ، دوباره ديشهاي جديد جایگزین و نصب می‌شوند ، ولي كماكان بازهم شاهد اقدامات غیر واقع‌ بینانه و فرساینده و بیهوده ایشان هستیم که هزینه اش را باید مردم و نیروی‌انتظامی بپردازند.

بیهودگی این عمل از نظر جلوگیری از ماهواره و باهودگی‌اش از نظر بازاری که برای این کالا ایجاد کرده و نیز خسارت‌هایی که به اعتبار نهادهای قانونی وارد ميشود براي همگان مبرهن و روشن است . مگر داستان حرام اعلام شدن دوش و ماشین و دوچرخه و رادیو و تلویزیون در آغاز ورود اين پديده‌ها به ایران ، توسط برخی فقیهان و استفاده عمومی بعدی از آن و همچنین قانون ممنوعیت ویدئو در دهه 60 فراموشمان شده است. به ياد بياوريم دهه شصت را كه نگهداری و خرید و فروش ویدئو جرم بود و دستگیری‌ها و مجازات‌های فراوانی نيز به تبع آن رخ داد . و اكنون با اينكه قانون آن هم ظاهرا به صورت رسمی لغو نشده ، اما بيش از دو دهه است كه نه تنها به استناد قانون کسی را بخاطر داشتن یا خرید و فروش ویدئو مجازات نكرده و نمی‌کنند ، بلكه شيوع آن در اين دو دهه بيشتر مرهون ترويج و ترغيب  سازمانهاي فرهنگي و اجتماعي دولتي ميباشد . آزموده را آزمودن خطاست ، ترديد نداشته باشند كه آينده از آن ماهواره و اينترنت خواهد بود . 

مردم و جامعه هرگز منكر حرمت حريم قانون نبوده‌ و نيستند ، اما پر واضح است كه قانون مقدس و لایتغیر نیست. هنگامی که اکثریت جامعه ای به قانونی عمل نکنند آن قانون از نظر اجتماعی ، نسخ شده است زیرا قانون باید مورد رضایت عموم شهروندان باشد . عدم اعتقاد و التزام اکثریت شهروندان و حتی مجریان به يك قانون ، خودبخود آنرا از حيز انتفاع ساقط ميسازد . و حتي زور و اجبار جهت اجراي آن كارآيي و تأثير نخواهد داشت .




عین القضات همدانی
نوشته شده در سه شنبه ۸ مهر۱۳۹۳
ساعت : 19:21
نویسنده : عرفان خرقه‌پوش (پیرمرد)

عین القضات همدانی عارف ، ادیب و نویسنده مشهور قرن ششم هجری است . وی كه از شاگردان بی‌واسطه خیام نیشابوری و محمدغزالی و باواسطه احمدغزالی است آثاری گرانمایه در فلسفه و عرفان اسلامی به زبان‌های فارسی و عربی دارد كه از مهم‌ترین آنها می توان به تمهیدات ، رساله یزدان شناخت و زبده الحقایق اشاره كرد . وی در آثار فلسفی خویش به راه حكیم ابوعلی سینا می‌رود و در تأویل و تفسیر آیات، احادیث و مبانی اسلامی تا آنجا پیش می‌رود كه به دار آویخته و در بوریای نفت آلود پیچیده و سوزانده میشود . دورانی را كه عین القضات در آن زندگی كرد ، دوران اضطراب تاریخ نام گرفته است زیرا با سقوط غزنویان و برافتادن سلسله‌های ایرانی نژاد نواحی عراق، فارس، كرمان، گرگان و طبرستان ، سلسله سلجوقیان توسط غلامان زرد پوست تركمن بنیان گذاشته میشود . سلجوقیان افرادی بسیار متعصب و آنچنان در نشر مذهب و عقاید خود سختگیر بودند كه از هیچ كشتار و خونریزی در راه تثبیت عقایدشان فروگذار نبودند . آنها به سهولت مخالفان خود را كه بیشتر از حكما، معتزلیان، شیعیان اسماعیلیه و اثنی عشری بودند ، سركوب می‌كردند . دراین حکومت علمای شرع دارای قدرت بودند و در مقابل حكما و عرفا بسیار تحت فشار و در انزوا . عین القضات ابوالمعالی عبدالله بن محمد بن علی میانجی همدانی در واپسین سال های قرن پنجم هجری در همدان به دنیا آمد . وی در آغاز جوانی نزد استادان بزرگی چون حكیم خیام نیشابوری، شیخ احمد غزالی و شیخ محمد حمویه زانوی تلمذ به زمین زد و آنچنان در دانش ها و كمالات عصرخود، سرآمد شد كه احمد غزالی او را «قره العین» نامید.عین القضات در كلام، حكمت، عرفان و ادب پارسی و عربی تبحر فراوان داشت و بیشترین اندوخته علمی خویش را از طریق مطالعات شخصی و خصوصی گرد آورد. ریاضیات، علوم ادبی، فقه و حدیث، كلام، فلسفه و تصوف از دیگر معارفی است كه در آثارش جلوه گر است. این جوان پرشور آنچنان مراتب فضل، دانش و عرفان را پیمود و یك شبه ره صدساله رفت كه تا 21 سالگی یازده رساله و كتاب در فلسفه و عرفان نوشت و همین آثار كافی بود كه آتش دشمنی حاسدان و متعصبان را علیه او مشتعل كند. وی در 24 سالگی مشهورترین كتاب فلسفی خود یعنی «زبده الحقایق» را نوشت و به چنان نام و آوازه ای دست یافت كه بسیاری از بزرگان و عده كثیری از عوام را شیفته و مرید خود ساخت. آتار و افكار عین القضات و سرانجام كار او شوق و وجد عارفانه عین القضات سبب شد كه این نادره روزگار كه در سراسر عمر كوتاه خود به حالات و سرگذشت حسین بن منصور حلاج نگاهی تحسین آمیز داشت ، حقایق عارفانه و آرای دینی خود را كه دنباله نظر وحدت وجودیان بود ، بی‌محابا اظهار كند . وی علاقه فراوانی به عارف پاكباخته حسین بن منصور حلاج داشت و به تأویل و تفسیر حالات و سخنان او اهتمام داشت و این گویا به مذاق بسیاری از اهل شرع خوشایند نبود. و آزار و اذیت‌های فقها و متشرعان با اینکه عرصه را بر عین القضات تنگ میساخت ولیکن راه به جایی نمیبرد و عین القضات همچنان بی پروا از افكار و اندیشه های فلسفی و تعلقات عرفانی خویش پرده برمی‌داشت. و از آن جمله است معادشناسی عین القضات كه در تمهیدات و نامه های خود آشكارا در بیان آن به راه ابن سینا می رود و اخبار وارده در امور آخرت را حمل بر تمثیل می كند. اگر چه خود در جوانی بر همان اعتقادی بوده است كه متشرعان دوران بر آن بوده اند و جلوه این افكار در كتاب زبده الحقایق كاملا آشكار است اما در سال های بعد قدم در راه آرا و افكار ابن سینا به ویژه معاد شناسی او می گذارد و در كتاب تمهیدات و نامه های خود به شرح و تفصیل آن می پردازد. در دورانی كه سیاست حکومتی سلاجقه بر آراء فقهی علماء شرع و جلب حمایت حکومت اسلامی بغداد و سركوب حكما و فلاسفه مبتنی بوده است ؛ بیان چنین آرایی از طرف عین القضات گناهی بود كبیره و سبب شد كه وی به كفر و الحاد و دعوی الوهیت متهم شود. او را از همدان به بغداد برده و مدتی در زندان محبوس كردند و فقهای عصر ، خونش را مباح شمردند. عین القضات را به همدان بازگرداندند و ابوالقاسم درگزینی بر در سرایی كه عین القضات روزگاری در آن به تدریس می‌نشست ، داری برپا كرد . بهمانگونه كه عین القضات آنرا در تمهیدات پیشگویی کرده بود . آری او آنچنان كه خود خواسته بود در33 سالگی به شب چهارشنبه 7 جمادی الآخر سال 525 هجری به دار آویخته شد و سپس در بوریایی به نفت آغشته، سوزانده شد وخاكسترش بر دوش باد ، سراسر همدان را پیمود .







 



آخرین مطالب
فهرست تمامی مطالب
جهت دسترسی به فهرست و عناوین مطالب وبلاگ اینجا را کلیک کنید.

.:: کلیک کنید ::.
عناوین تمامی مطالب وبلاگ